“ข้าไม่ได้มีความแค้นอะไรกับท่านเลย คุณหนูก็เป็นคนดี ข้าเองก็ไม่ได้เกลียดการเป็นองครักษ์ให้ท่านด้วย”
“ถ้าอย่างนั้น…ทำไมล่ะ?”
จามาลยักไหล่และตอบสั้นๆ
“มีงานที่ดีกว่าเข้ามาแค่นั้นเอง น่าเสียดายนะที่คงไม่ได้เจอกันอีก”
เขาหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ขณะเลียริมฝีปากแล้วตะโกนเสียงดัง
“ข้าพาผู้หญิงมาแล้ว! มาเริ่มตกลงกันเถอะ!”
ทันใดนั้น ชายสามคนก็ออกมาจากอาคารทรุดโทรม
ชายสามคนนั้น หนึ่งในนั้นเป็นชายวัยกลางคนที่มีหน้าตาธรรมดา ส่วนอีกสองคนยังหนุ่มแน่น ใบหน้าของพวกเขาทั้งหมดดูไม่สะดุดตา เป็นใบหน้าที่สามารถกลมกลืนไปกับฝูงชนได้โดยไม่เป็นที่สังเกต ซึ่งทำให้เหมาะแก่การหนีหายไปโดยง่าย
ชายวัยกลางคนกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะถามจามาลว่า “นั่นใช่บุตรชายของตระกูลเพอร์เดียมหรือเปล่า? ตอนแรกเขาไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนี่นา?”
จามาลหัวเราะหึๆ “ใช่ เจ้าโง่นั่นตามเรามาเอง ข้าจะโยนเขาให้เป็นของแถม ถือเสียว่าเป็นของขวัญ”
“ยอดเยี่ยม คงจะสร้างผลลัพธ์ที่ดียิ่งกว่าเดิมอีก เตรียมตัวให้พร้อม”
ชายวัยกลางคนยิ้มพึงพอใจและพยักหน้า สั่งให้คนทั้งสองปิดเส้นทางหนีเอาไว้ เอเลน่าที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดด้วยความกลัวเริ่มมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง
“จามาล! เจ้ากำลังทำบ้าอะไร?”
