พูดจบ ชายวัยกลางคนก็จัดการตัดศีรษะของจามาลอย่างไร้ความปรานี
เมื่อจัดการทั้งสองเสร็จสิ้นแล้ว ชายวัยกลางคนก็หยิบไปป์ออกมาจากเสื้อโค้ทและเริ่มสูบ
“เฮ้อ… การสูบไปป์ในช่วงเวลาแบบนี้ช่างรู้สึกดีจริงๆ เอาล่ะ คงได้เวลาจัดการเรื่องที่เหลือแล้ว”
เขาพ่นควันออกมาเบาๆ แล้วหันกลับมามองสองพี่น้อง
เอเลน่าจับแขนกิสเลนไว้แน่น ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว น้ำตาคลอเบ้า นี่ไม่ใช่เพียงเพราะการได้เห็นภาพอันน่าสยดสยองของการสังหารคนตรงหน้า แต่เพราะเธอกลัวว่าตัวเองอาจจะลงเอยเช่นเดียวกัน
“พี่…พี่คะ! หนีกันเถอะ!”
เอเลน่าดึงแขนของกิสเลนไว้ด้วยความสิ้นหวัง เธออยากให้พวกเขาหนีไปให้พ้นจากที่นี่ แต่กิสเลนกลับส่ายหัวอย่างใจเย็น
“ไม่เป็นไร ปล่อยเถอะ เอเลน่า เจ้ากำลังบีบแขนข้าแน่นเกินไป”
“ข้าบอกว่าเราต้องหนีไป!”
“ก็แค่พวกมันสามคนเอง ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก”
กิสเลนยิ้มพร้อมกับพยายามดึงแขนตัวเองออกจากมือของเอเลน่า แต่เธอกลับจับแน่นขึ้นกว่าเดิม
“นี่เจ้าออกกำลังกายหรือ? ทำไมถึงแข็งแรงขนาดนี้?”
“พี่…อะไรนะ?”
ใบหน้าของเอเลน่าแสดงความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ชายวัยกลางคนที่เฝ้ามองอยู่หัวเราะเบาๆ
คนในหมู่บ้านเคยลือกันว่าทายาทหนุ่มแห่งเพอร์เดียมค่อนข้างบ้า และดูเหมือนว่าข่าวลือนั้นจะเป็นความจริง
