“เสี่ยวเฉิน…เป็นความไร้ความสามารถของแม่เอง ที่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด แม้แต่ตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์ที่บิดาเจ้าทิ้งไว้…ก็ยังถูกพวกเขาชิงไปได้!”
เมื่อกลับมาถึงลานบ้าน หลิวหันเยี่ยนกล่าวพลางยิ้มอย่างขื่นขม
“ไม่ใช่นะท่านแม่! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ที่ทำให้ท่านต้องลำบากในวันนี้! แต่ท่านวางใจเถิด ข้าจะให้ตระกูลซูชดใช้คืนทุกสิ่งที่พวกเขาเอาไปจากข้า…พร้อมดอกเบี้ย! ข้าจะไม่ยอมให้ใครรังแกท่านแม่กับน้องหลิงเอ๋อร์อีกต่อไป!”
ซูเฉินพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่
หลังจากได้มีชีวิตใหม่ เขาก็ตระหนักได้ว่าในอดีต เขาเองนั้นอ่อนแอและขลาดเขลาเพียงใด และเพราะความอ่อนแอนั้นเองที่ทำให้มารดาและน้องสาวต้องพบจุดจบอันน่าสลด
หากสวรรค์ให้โอกาสเขาอีกครั้ง…เขาจะไม่ยอมให้คนที่เขารักต้องถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป!
“เสี่ยวเฉิน แม่ไม่เป็นไรหรอกเห็นเจ้ากลับมามีจิตใจฮึกเหิม แค่นี้แม่ก็โล่งใจแล้วสิ่งที่แม่ปรารถนาก็แค่เห็นเจ้าและหลิงเอ๋อร์ปลอดภัยและมีความสุขนี่เป็นเม็ดยาชำระลมปราณที่แม่ไปหาซื้อมาจากตลาด เขาว่ากันว่าสามารถช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตันเถียนและทะเลลมปราณได้เอาไว้นี่ก่อน แม่จะไปทำกับข้าวให้เจ้า!”
ใบหน้าหลิวหันเยี่ยนเต็มไปด้วยความอบอุ่น น
