ในอาณาเขตจึงมีเพียงกองกำลังที่ทำหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อย ซึ่งเป็นกองกำลังที่เหลืออยู่
เมื่อกองกำลังหลักต้องออกไปและงานเทศกาลที่วุ่นวายกำลังจะมาถึง จึงเป็นโอกาสที่เหมาะสมสำหรับศัตรูจากภายนอกที่จะก่อความวุ่นวายและหลบหนีไป
นี่คือสิ่งที่กิสเลนไม่เคยตระหนักถึงในชีวิตก่อน
พอได้รู้เช่นนี้ เขายิ่งเชื่อว่าการตายของเอเลน่าในครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“ข้าไปฝึกก่อนนะ”
“ผีอะไรเข้าสิงให้พี่ตั้งใจฝึกหนักแบบนี้? ข้าล่ะสงสัยจริงๆ ว่าจะทำได้นานแค่ไหน”
กิสเลนทิ้งเอเลน่าไว้ข้างหลัง ขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังสนามฝึกซ้อมอีกครั้ง
—
เวลาผ่านไปจนถึงวันเทศกาลในที่สุด
‘วันนี้เอง’
หลังจากติดดาบไว้ที่เอวและเตรียมตัวเรียบร้อย กิสเลนก็ตรงไปยังห้องของเอเลน่า
เมื่อเอเลน่าที่เตรียมตัวจะออกไปสนุกกับเทศกาลเจอเขาก็แสดงสีหน้าสงสัยขึ้นมา
“วันนี้ไม่ฝึกซ้อมเหรอคพ? พี่จะไปงานเทศกาลด้วยกันเหรอ?”
“ใช่ ไปด้วยกันเถอะ”
“เอ๋? น่าประหลาดใจจัง พี่จะไปเทศกาลกับข้าจริงๆ น่ะหรือ?”
“อืม นานๆทีไปหาอะไรสนุกๆทำก็ดีเหมือนกัน”
“พี่เปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย”
เอเลน่าหันไปบอกสาวใช้ให้พักได้ในวันนี้ พวกสาวใช้ยังคงกลัวหรือไม่สบายใจเมื่ออยู่ใกล้กิสเลน ดังนั้นเธอจึงสั่งให้พวกเขากลับไป
ขณะที่กิสเลนพาเอเลน่าเดินชมงานเทศกาล เขาก็ตกอยู่ในความคิด
‘ทุกอย่างต่างออกไปจากเดิม’
