ในระหว่างที่เขาตั้งใจฝึกซ้อม กิสเลนยังพยายามหาเวลาอยู่กับเอเลน่าด้วย ทั้งพูดคุยและทานอาหารร่วมกัน
‘มันยังคงดูขัดเขินอยู่บ้าง’
แต่ดูเหมือนเอเลน่าจะค่อยๆ ยอมรับการเปลี่ยนแปลงของเขา และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน
“พี่เริ่มฝึกซ้อมอีกแล้วหรือ?” เอเลน่าถามด้วยความสงสัย
“ใช่ ในฐานะทายาทตระกูลอัศวิน ข้าไม่ควรละเลยเรื่องพวกนี้”
“ทั้งที่พี่เคยเกลียดเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือ? พี่เคยบอกไว้ว่า ‘มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เรียนหรือฝึกฝนอะไรพวกนี้ ถ้าข้าเป็นคนสั่งการอย่างเดียวก็น่าจะพอแล้ว ทำไมข้าต้องลงแรงเองด้วย’ และพี่ก็ทำหน้าบึ้งแบบนี้”
“ข้าเคยพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”
เอเลน่าทำหน้าเลียนแบบท่าทางบึ้งตึง ขณะที่กิสเลนเพียงแค่ยักไหล่ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าในอดีตเขาเต็มไปด้วยความขี้บ่นและไม่สนใจอะไร แต่เขาก็จำรายละเอียดทุกอย่างไม่ได้
“ใช่! พ่อยังเคยบ่นเลยว่ามันน่ารำคาญ และยังบอกว่าเขาหวังให้พี่รีบเป็นเจ้าเมืองเพื่อที่ตัวเขาจะได้ไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในชนบทสักที”
“…พูดไปก็ทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าเป็นลูกที่เลวจริงๆ”
ประโยคนั้นทำให้กิสเลนตระหนักถึงพฤติกรรมในชีวิตก่อนหน้าของเขา
“ถ้าพี่ทำงานหนัก พ่อก็คงกลับมาด้วยความยินดีใช่ไหม?”
“ใครจะรู้ล่ะ”
พ่อของกิสเลน เคานต์แห่งเฟอร์เดียม ตอนนี้อยู่ในระหว่างการทำศึกที่ทางตอนเหนือ
