“พี่?”
เมื่อจู่ๆ กิสเลนจับใบหน้าของเธอไว้ และไหล่ของเขาก็สั่นเล็กน้อย เอเลน่าก็แสดงสีหน้าออกอาการกลัวนิดๆ เพราะพี่ชายของเธอนั้นเป็นคนที่อาจจะหุนหันพลันแล่นและทำอะไรบ้าๆ ได้ตลอดเวลา
“หืม? อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แต่ให้ตายเถอะ ช่างนานเหลือเกิน!”
กิสเลนกางแขนออกกว้างด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ เขารู้สึกปิติยินดีที่ได้เห็นเอเลน่ายังมีชีวิตอยู่อีกครั้ง ความทรงจำที่น้องสาวเสียชีวิตนั้นเป็นบาดแผลที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดชีวิต แต่การที่ได้เห็นเธอมีชีวิตอยู่ตรงหน้า ทำให้หัวใจของเขาพลันเต็มไปด้วยความสุขอย่างล้นเหลือ
เขาไม่แสดงความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด ด้วยความเป็น “ราชาทหารรับจ้าง” เขามักจะแสดงออกด้วยการกระทำที่ตรงไปตรงมาและหนักแน่นเสมอ
“เอเลน่า!”
เมื่อกิสเลนก้าวเข้ามาพร้อมกับอ้าแขน เอเลน่าก็ถึงกับหน้าซีดลงทันที
“อ-อะไรคะ?”
“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!”
“แต่เราเพิ่งเจอกันเมื่อสองสามวันก่อนนี่นา… เดี๋ยวก่อน! ทำไมถึงทำตัวแบบนี้ อย่าเข้ามาใกล้นะ!”
กิสเลนกอดเอเลน่าไว้แน่น หลับตาลง ความรู้สึกท่วมท้นจนเกือบทำให้เขาน้ำตาไหล อารมณ์นั้นรุนแรงจนห่อหุ้มร่างกายของเขาทั้งหมด
“ว้าย! ทำไมพี่ถึงทำตัวน่าขนลุกแบบนี้!”
เอเลน่ารู้สึกสับสนอย่างแท้จริง
