ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกิสเลนไม่ได้ดีนัก ความรู้สึกต่ำต้อยที่ฝังอยู่ในใจทำให้กิสเลนกลายเป็นคนใจร้อนและมักจะทำให้คนรอบข้างรู้สึกเหนื่อยหน่าย เขาจึงไม่เคยแสดงความรักความใกล้ชิดต่อน้องสาวเลยสักครั้ง
“นี่คิดจะแกล้งอะไรอีก? กำลังวางแผนอะไรอยู่ล่ะ?”
เอเลน่าพยายามดิ้นหนีผลักกิสเลนออกไป แต่พอหันกลับไปมองหน้าพี่ชาย เธอก็ชะงักทันที
ดวงตาที่อ่อนโยน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างไร้เหตุผล
เป็นครั้งแรกที่เอเลน่าได้เห็นสีหน้าเช่นนี้จากกิสเลน และมันทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยโดยไม่รู้ว่าทำไม
‘ทำไมพี่ถึงทำตัวแบบนี้อีกแล้วล่ะ? ก่อเรื่องอะไรไว้อีกหรือเปล่า? แล้วทำไมถึงมีน้ำตาคลอเบ้าแบบนี้ด้วย?’
เอเลน่าจ้องกิสเลนด้วยความสงสัย ในขณะที่เขายิ้มอย่างมีความสุข ราวกับว่าเขาไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน
แม้เธอจะไม่รู้สาเหตุ แต่รอยยิ้มของเขาในตอนนี้กลับดูจริงใจ
‘ดูเหมือนว่าเขาจะเหมือนคนเดิมในอดีต…’
เมื่อพ่อของพวกเขาต้องออกรบอยู่เสมอ และหลังจากที่แม่เสียชีวิต ทั้งสองพี่น้องก็ต้องพึ่งพากันและกัน ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป กิสเลนกลายเป็นคนเกเร ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงค่อยๆ ห่างเหินไป
เมื่อเอเลน่าหรี่ตามองเขาต่อไป กิสเลนจึงกระแอมเบาๆ
“เอ่อ… ข้าแค่ดีใจที่ได้เจอเจ้าเท่านั้น แล้วเจ้ามาทำอะไรในห้องข้าล่ะ?”
“ว้าว…”
เอเลน่ามองเขาด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
