กิสเลนที่เริ่มใช้กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่ไม่ได้ขยับมานาน ทั่วทั้งร่างกายก็ประท้วงด้วยเสียงปวดระบม
เขาแอบนับจำนวนออร์คที่ยังเหลืออยู่
‘ยังเหลืออีกห้าตัวสินะ?’
ตามที่เขาประเมินไว้ในตอนแรก เขาควรจะจัดการพวกมันหมดแล้ว แต่สภาพร่างกายของเขาที่อ่อนแอกว่าที่คาดไว้ทำให้ไม่สามารถยืนหยัด หรือแม้กระทั่งฆ่าออร์คทั้งหมดได้อย่างที่ตั้งใจ
“กรรร!”
โชคดีที่ดูเหมือนการแสดงความเก่งกล้าของเขาจะได้ผล พวกออร์คเริ่มถอยหลังอย่างช้าๆ
แม้ว่าออร์คจะถูกเรียกว่าเผ่านักรบ แต่พวกออร์คพเนจรมักให้ค่าชีวิตตัวเองมากกว่าการต่อสู้
เมื่อพวกมันเริ่มตระหนักว่าจัดการมนุษย์ตรงหน้าไม่ได้ จิตวิญญาณนักสู้ของพวกมันก็หดหาย
‘แย่ล่ะ พวกมันหนีไปไม่ได้!’
หัวใจกิสเลนเต้นระรัว เขากำลังจะพุ่งเข้าโจมตีพวกออร์ค แต่ในตอนนั้นเอง ขาของเขาก็ทรุดลง และเขาล้มไปกับพื้น
“…?”
เมื่อพวกออร์คเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของกิสเลน ความหวังของพวกมันก็กลับคืนมา
“กร๊าาาาา!”
ออร์คตัวหนึ่งที่ฉลาดเป็นพิเศษยกขวานของมันขึ้นและพุ่งตรงไปหากิสเลน สโคแวนที่เห็นฉากนั้นถึงกับสูดหายใจลึกก่อนจะตะโกนออกมา
“นายน้อย!”
เสียงร้องอย่างสิ้นหวังของสโคแวนดังขึ้นพร้อมกับขวานของออร์คที่แกว่งลงมาหากิสเลน
โครม!
กิสเลนกลิ้งไปบนพื้น ขวานของออร์คพลาดเป้าหมายและฝังลึกลงไปในดิน
กิสเลนฉวยโอกาสนั้น พุ่งตัวขึ้นมาและเหวี่ยงดาบฟันไปที่คอของออร์ค
ฉัวะ!
