เลือดกระเซ็นขณะที่ออร์คร่วงลงไปกับพื้น สโคแวนที่กำลังวิ่งเข้ามาหยุดชะงัก
ด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย กิสเลนยกมือเสยผมตัวเอง “ฮ่า~ ภารกิจเสร็จสิ้น”
“กรรรร!”
ออร์คที่เหลือเริ่มถอยอีกครั้ง คิดว่ากิสเลนแกล้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อหลอกล่อพวกมัน
แต่สโคแวนมองกิสเลนด้วยสีหน้าสับสน
‘นี่มันเรื่องจริงเหรอ? เขาฆ่าพวกมันได้จริงๆงั้นเหรอ? แต่ทำไมขาของเขาถึงสั่นแบบนั้น?’
ไม่ใช่แค่ขา แม้แต่มือที่ถือดาบก็ยังสั่นเล็กน้อย
นั่นเป็นสัญญาณว่ากล้ามเนื้อของเขาเริ่มไม่ทำงานอย่างที่ควรจะเป็น
แต่สีหน้าของกิสเลนกลับดูสงบนิ่งราวกับกำลังเดินเล่นอย่างสบายใจ
ถ้านี่เป็นการแสดงจริงๆ เขาคงมีพรสวรรค์พอจะคว้ารางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม
ขณะที่ทั้งออร์คและสโคแวนกำลังมองเขาด้วยความระแวง กิสเลนก็ตัดสินใจ
‘ไม่ได้การแล้ว มันน่าอายก็จริง แต่ต้องทำแบบนี้แล้ว’
ก่อนหน้านี้เขาพูดอย่างมั่นใจว่าให้พวกเขาดูเฉยๆ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องให้เหล่าทหารออกโรงแล้ว
เอาจริงๆ แล้ว ร่างกายเขาเคลื่อนไหวได้ยากมาก แต่เขาจะยอมแสดงความอ่อนแอไม่ได้ในสถานการณ์นี้
หากเขาแสดงความอ่อนแอออกไป ขวัญกำลังใจของศัตรูคงจะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
กิสเลนปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมก่อนจะหันไปพูดกับเหล่าทหาร
“พวกออร์คที่เหลือจำนวนเท่านี้ พวกเจ้าจัดการได้แน่! ลุยเลย!”
“…!”
แต่ทหารกลับพากันกระพริบตาปริบๆ ไม่มีใครขยับตัวเลยแม้แต่น้อย
