การได้เห็นเธอทำให้กิสเลนรู้สึกราวกับหัวใจหล่นวูบ
หลังจากย้อนกลับมาในอดีตและผ่านการต่อสู้อันดุเดือด เขาแทบไม่มีเวลาเรียบเรียงความคิดของตนเองเลย
แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเอเลน่า เหตุการณ์หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำอันยุ่งเหยิงของเขา
‘เดี๋ยวก่อน เหลืออีกกี่วัน?’
ในชีวิตก่อน หลังจากกองกำลังปราบปรามออร์คล้มเหลว เสียงตำหนิติติงก็ถาโถมใส่กิสเลนอย่างหนักหน่วง
แม้ว่าเขาจะก่อเรื่องวุ่นวายมามาก แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่ต้องรับผิดชอบการสูญเสียชีวิตมากขนาดนั้น
‘ถ้าตอนนั้นข้าไม่ได้เป็นผู้บัญชาการที่ย่ำแย่ขนาดนี้’
บรรดาขุนนางต่างเรียกร้องให้กักขังเขาไว้ ด้วยความอับอายและสิ้นหวัง กิสเลนจึงตัดสินใจละทิ้งครอบครัวของตน
‘ใช่แล้ว การต่อสู้กับออร์คคือจุดเริ่มต้น’
หัวใจของเขาเริ่มเต้นรัว
แม้ว่าเขาจะตัดสินใจจากไป แต่เหตุการณ์สำคัญก็เกิดขึ้นในช่วงเวลาวุ่นวายนั้น
อุบัติเหตุที่เกิดกับเอเลน่ากลายเป็นปัจจัยชี้ขาดที่ทำให้เขาตัดสินใจละทิ้งครอบครัว
“เอเลน่า!”
กิสเลนเรียกออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทำให้เอเลน่าตกใจจนสะดุ้ง
“อะไรคะพี่?”
“เหลืออีกกี่วันกว่าจะถึงเทศกาล?”
“อืม… หนึ่งสัปดาห์มั้งคะ?”
กิสเลนยกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่พรั่งพรูออกมา เขาแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ถ้าเขาตัดสินใจออกจากแคว้นเพราะเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากความล้มเหลวในการปราบออร์ค
วันที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาเป็นคนละวัน
