สีหน้าของสโควานดูมึนงงกับคำพูดที่จู่ ๆ กิสเลนก็เอ่ยออกมา
แค่มีคนที่ไร้ประโยชน์ตามมาด้วยก็รำคาญมากพออยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขากลับเรียกร้องสิทธิ์ในการควบคุมการสั่งการ?‘เขาบ้าไปแล้วหรือไง?’สโควานอยากจะตบเขาทันที แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่สามารถเดินไปตบหน้าทายาทแห่งดินแดนนี้ได้
“ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดแบบนี้ขึ้นมาเพราะอะไร แต่เป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นหัวหน้าหน่วยปราบปราม”
เขาเสริมด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเคารพนักตามปกติ หากกิสเลนโกรธ เขาก็แค่ค่อยปลอบเขาแล้วส่งกลับไปเหมือนทุกครั้ง
“ด้วยความสามารถของท่าน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำกองทัพได้ นายน้อย”
สโควานเตรียมใจไว้แล้ว คาดว่ากิสเลนจะต้องตะโกนใส่แน่ ๆ แต่ปฏิกิริยาของเขากลับไม่เหมือนเดิม
“งั้นเหรอ? แต่ถึงอย่างไร ข้าก็จะดูแลเรื่องนี้เองในครั้งนี้”
สโควานเบิกตากว้างกับท่าทีที่เฉยเมยของกิสเลน
‘นี่มันอะไรกัน? รู้สึกแปลก ๆ วันนี้ทำไมเขาไม่โวยวาย?’
นายน้อยหนุ่มผู้นี้ปกติแล้วจะมีท่าทีที่แสดงถึงความรู้สึกด้อยค่าอยู่เสมอ ไหล่และหลังของเขามักจะงุ้มเล็กน้อย อีกทั้งยังชอบเหลียวมองรอบข้างอย่างกระวนกระวาย เวลาที่อะไรไม่เป็นไปตามใจ เขามักจะหน้าแดงและเริ่มตะโกน
แต่วันนี้ทุกอย่างไม่เป็นเช่นนั้นเลย ไหล่ของเขาตั้งตรง หลังของเขาเหยียดตรง และคางยกขึ้นเล็กน้อยแสดงถึงความหยิ่งยโส แม้แต่สายตาก็ปราศจากอารมณ์
