ท่าทีและออร่าน่าเกรงขามจนแม้แต่ปรมาจารย์ดาบก็ยังต้องถอย
‘หรือว่าเขากินอะไรแปลก ๆ เข้าไป? มื้อกลางวันวันนี้เรากินอะไรกันนะ?’
มันรู้สึกแปลกที่จะเห็นคนที่ปกติมักจะนั่งเงียบอยู่มุมห้องหรือโวยวายโกรธเกรี้ยว ตอนนี้กลับทำตัวเช่นนี้ ถึงอย่างนั้น สโควานก็ไม่ได้กังวลนัก
ไม่ว่าเขาจะแต่งภายนอกให้ดูอย่างไรก็เถอะ แก่นที่น่าสมเพชข้างในมันไม่มีทางเปลี่ยนหรอก
“ไม่ ท่านกลับไปพักผ่อนเถิด ข้าจะรีบจัดการการปราบปรามให้เสร็จและกลับปราสาท”
“ข้าบอกแล้วว่าข้าจะจัดการเอง”
“…ข้าบอกท่านแล้ว มันเป็นไปไม่ได้”
“ข้าบอกว่าข้าจะทำ”
“นายน้อย!”
“ข้าจะทำ”
“…”
สโควานรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ราวกับเขาเพิ่งกลืนกองมันเทศหวานเข้าไปทั้งกองจนอกแน่นและอึดอัด
ในอดีต เขาแค่สบถด่าคนไร้ประโยชน์ในใจ สงบสติอารมณ์เขา แล้วก็จบเรื่องไป แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนคุยอยู่กับกำแพง
สโควานถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลองพูดใหม่อีกครั้ง “ข้าได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการจากท่านลอร์ด ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่สามารถยกอำนาจที่ท่านลอร์ดมอบให้ข้าไปให้ใครได้ แม้แต่ท่านก็ตาม นายน้อย”
“ไม่เป็นไร ตอนนี้จงยึดคำสั่งของข้าเป็นหลัก เพราะข้าอยู่ในสนามรบเองไม่ใช่หรือไง? ผู้บัญชาการที่อยู่ในที่เกิดเหตุไม่ควรเป็นคนตัดสินใจ นี่คือวิถีในสนามรบ เจ้าไม่รู้เหรอ?”
