“ผู้บัญชาการที่อยู่ในที่เกิดเหตุ” นั่นมันข้าต่างหาก ไม่ใช่เจ้านะ อย่ามาเพ้อ! เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับสนามรบบ้าง ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!’
ยิ่งกิสเลนพูดมากขึ้น คำพูดของเขาก็ยิ่งไร้สาระเข้าไปทุกที แต่ด้วยสถานะที่สูงกว่า ทำให้ไม่สามารถโต้แย้งกับเขาได้
ดูเหมือนเจ้าคนโง่จะคิดจริง ๆ ว่านี่คือเกมเล่นทหารของเด็ก ๆ
‘เอาเถอะ ข้าคาดหวังอะไรจากคนโง่คนนี้อยู่แล้ว ข้าจะปล่อยให้เขาเล่นเป็นผู้บัญชาการไปตามที่เขาต้องการ… ส่วนข้าจะจัดการฆ่าเหล่าออร์คด้วยตัวเอง’
ถ้าสถานการณ์อันตรายจริง ๆ เขาก็จะบังคับรั้งตัวนายน้อยหนุ่มไว้ถ้าจำเป็น
ในใจ เขาอยากจะอุดปากที่เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระนี่เสีย แล้วจับโยนเข้าเรือนจำเดี๋ยวนี้เลย
แต่เขาเป็นอัศวิน และกิสเลนคือทายาทของดินแดนนี้ สโควานจึงต้องกล้ำกลืนความโกรธเอาไว้
‘อึดอัดจริง ๆ ครั้งนี้ข้าขอสาบานว่าจะลาออกจริง ๆ เสียที’
ต่อให้ต้องย้ายไปดินแดนอื่น อย่างน้อยเขาก็จะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า และได้ทำงานกับคนที่มีเหตุผลมากกว่านี้
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะออกจากเพอร์เดียมหลังจบภารกิจนี้ สโควานจึงหันไปพูดกับกิสเลน
“ท่านจำเป็น… ต้องทำเรื่องนี้จริง ๆ หรือ?”
“แน่นอน!”
“…เข้าใจแล้ว ข้าจะยกอำนาจบัญชาการให้ท่าน แต่ท่านจะต้องรับผิดชอบทุกอย่างเช่นกัน”
“ดีเลย ข้ารู้ว่าท่านจะต้องเห็นด้วย เตรียมตัวกันได้แล้ว”
“เตรียมตัว? เตรียมตัวอะไร?”“เตรียมตัวเข้าสู้รบ”
