“แต่เรายังไม่พบออร์คเลย แล้วจะเตรียมตัวเพื่ออะไร…”
“ข้าขี้เกียจอธิบายเพราะยังไงเจ้าก็คงไม่เชื่อ ปล่อยให้ข้า ผู้เป็นผู้บัญชาการภาคสนามจัดการเองเถอะน่า”
กิสเลนไม่สนใจสโควานที่ดูงุนงง แล้วเดินไปเรียกรวมพลทหารทั้งหมดทันที
เนื่องจากมีทหารเพียงประมาณสามสิบคนเท่านั้น จึงใช้เวลาไม่นานนักเหล่าทหารมองกิสเลนด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย
พวกเขาเอือมระอากับความผิดพลาดของนายน้อยที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า และต้องคอยตามแก้ไขให้เขาอยู่ตลอด ตอนนี้พวกเขาแทบจะไม่อยากมองหน้าเขาด้วยซ้ำ
กิสเลนยิ้มพลางมองสีหน้าของพวกเขา
‘หัวใจมนุษย์นี่ช่างผันแปรเสียจริง’
ในอดีต สายตาดูถูกเหล่านี้เคยเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้เขากบฏยิ่งขึ้น ยิ่งพวกเขาเมินเฉย กิสเลนก็ยิ่งสร้างปัญหา
เมื่อสายตาเหล่านั้นเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกด้อยค่าของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ทั้งเขาและคนที่มองเขาต่างก็อัดอั้นไปด้วยความโกรธ มันเป็นวงจรอันชั่วร้าย
แต่หลังจากที่ตายแล้วกลับมา ความคิดแรกของเขาก็คือ คนเหล่านี้เป็นคนที่เขาจำเป็นต้องปกป้อง‘ท่าทางขู่ฟ่อ ๆ ของพวกเขานี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ’
หลังจากมองพวกทหารอยู่สักพัก กิสเลนก็พูดด้วยเสียงนุ่มนวล
“พวกออร์คจะบุกเข้ามาในไม่ช้านี้ จัดรูปแบบป้องกันและเตรียมพร้อม”
ทหารต่างก็ทำใจว่าเป็นอีกครั้งที่นายน้อยหนุ่มกำลังทำเรื่องบ้า ๆ แต่ก็จัดแถวป้องกันตามคำสั่ง
