“ชีวิตหลังความตายนี่มันเป็นยังไงนะ?”
“ถามโง่ๆ จะไปรู้ได้ไง ข้ายังไม่เคยตายนี่นา” ข้าตอบเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจนัก หลังจากที่เขาถามคำถามนี้ขึ้นมาขณะที่เรากำลังดื่มกันอยู่
มันไม่ใช่หัวข้อที่ข้าเคยคิดอะไรมากมาย จะว่าไปแล้ว การลับดาบให้คมกริบอีกนิดดูจะเป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่ากว่าการครุ่นคิดถึงเรื่องพวกนี้เสียอีก
“เขาว่ากันว่าบางคนได้เกิดใหม่นะ”
“งั้นเหรอ ถ้างั้นข้าก็หวังว่าชาติหน้าจะได้เกิดในครอบครัวธรรมดาๆ อยากใช้ชีวิตเงียบๆ น่ะ”
เขาหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของข้าที่อยากได้ชีวิตที่สงบสุข แล้วก็ถามต่อ
“เจ้าจริงจังเหรอ?”
“อืม”
“คนมากมายกำลังทุกข์ทรมานจากหายนะอยู่แล้ว ถ้าเจ้าลงมือทำอะไรสักอย่าง คนจะตายกันมากขึ้นไปอีก”
“ข้าไม่แคร์หรอก”
“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนคนที่ปกติร่าเริงเหมือนคนบ้าของข้าจะมีความเจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้”
“ทุกคนต่างมีอดีตอันเจ็บปวดสักเรื่องหรือสองกันทั้งนั้นแหละน่า”
เขาพยักหน้าเห็นด้วย แล้วยกแก้วขึ้น
“ไปล่าอสูรกันอีกครั้งเมื่อเรื่องนี้จบลงนะ”
“หาคู่ต่อสู้ที่คู่ควรให้ข้าสักคนสิ”
เขาหัวเราะเบาๆ ดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด แล้ววางแก้วลง
“โชคดีนะ ให้ข้าสวดมนต์ให้เจ้าไหม?”
“ข้าไม่เชื่อในเทพเจ้า ข้าเชื่อมั่นแต่สิ่งนี้เท่านั้น” พรางชูแก้วเหล้า
ข้าสะบัดดาบและหัวเราะ ทำให้เขาส่ายหัวขณะลุกขึ้นยืน
