“ไว้เจอกันสหาย ข้าจะไม่ไปไกลหรอก เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว อย่าคิดถึงจนร้องไห้ล่ะ ฮ่าๆๆๆ”
“ราวกับว่าเจ้าจะไปไกลได้อย่างนั้นแหละ”
ฟิ้ววว
จู่ๆ ก็มีพายุสีดำปรากฏขึ้น และร่างของเขาก็ถูกดูดเข้าไป หายวับไปต่อหน้าต่อตา
“ช่างเป็นทักษะที่สะดวกจริงๆ”
เหลือเพียงข้าคนเดียว ข้ายกแก้วขึ้น
หนึ่งแก้ว สองแก้ว สามแก้ว
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง
‘ข้าเสียใจ’
ดินแดนเฟอร์เดียมอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรริตาเนีย
มันเป็นดินแดนยากจนและรกร้าง ตั้งอยู่บนชายแดนของอาณาจักร แถมยังต้องต่อสู้กับพวกคนป่าเถื่อนอยู่ตลอดเวลา
ข้าเกิดมาเป็นทายาทของดินแดนนั้น
‘ข้าช่างน่าสมเพช’
ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา ข้ามักโดนคนก่นด่า และทักโดนเอาไปเปรียบเทียบกับบุตรในตะกูลขุนนางคนอื่นๆ
การเปรียบเทียบนี้ทำให้ข้ารู้สึกน้อยเนื้อตำใจ
และความน้อยเนื้อตำใจนี้เองที่ทำให้ข้ากลายเป็นคนที่ทำอะไรโดยไม่คิดให้ดีเสียก่อน จนบางทีนำไปสู่อุบัติเหตุ ผู้คนต่างตราหน้าข้า และล้อเลีนข้า
ไอ้ขี้ขลาด เด็กเวร บุตรแห่งตระกูลนักดาบที่มัวขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง….
ข้าต้องใช้ชีวิตท่ามกลางชื่อเรียกที่แฝงไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามเหล่านี้ จนกระทั่ง…
ข้าตัดสินใจหนีออกจากครอบครัวด้วยความอับอาย
หลายปีผ่านไป ข้าเร่ร่อน และได้ทำงานเป็นทหารรับจ้าง
ไม่รู้ว่าเพราะโชคดีหรือเปล่านะ แต่ข้าก็รอดชีวิตมาได้ แม้จะต้องผ่านสมรภูมิรบมานับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม
