ข้าแข็งแกร่งขึ้น เก่งกาจมากขึ้น ไปยืนอยู่ปลายหุบเหวแห่งความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ชื่อเสียงของข้าก็เติบโตขึ้น—ความโหยหาบ้านเกิดก็เช่นกัน
‘ข้าคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้นหากข้ากลับไปหาครอบครัวในตอนนั้น’
ด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดต่อความโง่เขลาในวัยเยาว์ ข้าคิดว่าตอนนั้นข้าพร้อมแล้วที่จะชดเชยความผิดพลาดในอดีต หวนคืนสู่อ้อมกอดของคนที่ข้ารัก และปกป้องพวกเขาจนสิ้นลมหายใจ
แต่…
เมื่อข้ากลับไป ครอบครัวและที่ๆข้าเคยเรียกว่าบ้าน ถูกเผาเป็นจุล
ข้าทำอะไรไม่ได้ถูก ได้แต่หนีเท่านั้น
ข้าต้องหลบซ่อนตัว สละทิ้งแม้กระทั่งชื่อขุนนางของข้า เพราะกลัวอันตรายที่อาจเกิดขึ้น
‘ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น’
เป้าหมายใหม่ผุดขึ้นในใจข้า
ข้าทนทุกข์ทรมานมาหลายปี ลับฝีมือตนเองดุจดังคมดาบ ข้าต่อสู้อย่างไม่ลดละกับภัยพิบัติมากมายที่ทำลายล้างทวีป
ในที่สุด ผู้คนก็เริ่มเรียกข้าด้วยชื่อใหม่
ราชาแห่งทหารรับจ้าง
และในที่สุด ข้าก็ได้ยืนอยู่ในหมู่ผู้แข็งแกร่งที่สุดเจ็ดคนของโลก ในตำแหน่งอันทรงเกียรติที่เรียกว่า เจ็ดผู้แข็งแกร่งแห่งทวีป
ในตอนนั้น ข้าไม่ขาดสิ่งใดในชีวิต มีผู้ใต้บังคับบัญชามากมาย ชื่อเสียงที่ไม่มีใครเทียบ และทักษะที่รองรับทั้งหมดนี้
‘แต่มันก็ยังไม่พอ’
อย่างไรก็ตาม ข้ายังรู้สึกกระหายไม่รู้จบ
การล่มสลายของครอบครัว ความเสียใจในวัยเยาว์ และการตระหนักรู้ที่มาสายเกินไป
