”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
เขารู้มานานแล้วว่า ซูเหยา คือศูนย์กลางของตระกูลซูทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสใหญ่หรือซูหยวนจาง ล้วนหันหน้าเข้าหานาง
ซูเหยามีใบหน้างามหมดจด อากัปกิริยาสงบนิ่ง แฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองนางมองซูเฉินราวกับแมลงต่ำต้อยด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ซูเฉิน เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อทะเลลมปราณของเจ้าถูกทำลายเจ้าคงรู้จักเจียมตัวแต่ข้าคิดผิด เจ้ากล้าทำเรื่องหักหลังเช่นนี้เช่นนั้น… อย่าโทษว่าข้าไร้ความปรานี!”
น้ำเสียงของนางเย็นชา แฝงไว้ด้วยจิตสังหาร
“ความทรงจำเก่า? ซูเหยาหากวันนั้นข้าไม่เสี่ยงตายปกป้องเจ้าในเทือกเขากูเยว่เจ้าคงถูกฝูงหมาป่าฉีกเป็นชิ้นไปแล้ว! เจ้ากล้าย้อนมาพูดเรื่อง ‘ความทรงจำ’ กับข้า?”
“ที่เจ้าทำมาทั้งหมด ไม่ใช่เพราะโลภตำแหน่งทายาทและตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์ที่บิดาข้าทิ้งไว้หรือ?! ผู้หญิงช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”
แม้ซูเฉินจะผ่านชีวิตใหม่จิตใจแข็งดั่งเหล็กกล้าแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซูเหยาอีกครั้ง หัวใจเขาก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้
มนุษย์… เหตุใดจึงอำมหิตได้ถึงเพียงนี้?!
ซูเหยาแค่นเสียงเย็น ดวงตาแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม
“ไม่ว่าจะตำแหน่งทายาทหรือไม่ก็ตามเจ้าคิดว่าเศษสวะเช่นเจ้ามีสิทธิ์เอื้อมถึงหรือ? โลกนี้ เป็นโลกขอ
