รไว้กับเขาเช่นกัน ความอิจฉาก็พุ่งเข้าใส่ด้วยพละกำลังของตัวเองและเข้าร่วมต่อสู้เพื่อแย่งชิงอุปกรณ์ความโกรธยิ่งเดือดดาลมากขึ้นไปอีก มันเริ่มต่อต้านพันธนาการของจีหราน แต่ด้วยพลังวิญญาณอันทรงพลังและการกดขี่อันไร้ปรานีของจีหราน ทำให้การต่อสู้ของโทสะดูเหมือนเป็นเพียงระลอกคลื่นเล็กๆ บนผิวน้ำความโกรธดิ้นรนและคำรามออกมาดังลั่นด้วยความไม่เต็มใจแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเฝ้าดูความใคร่และความเกียจคร้านได้รับการปลดปล่อยความใคร่ก็เข้ามาร่วมการแข่งขันด้วย และเขาเลือกอุปกรณ์ที่ดูบอบบางอย่างตั้งใจอย่างไรก็ตาม ความเกียจคร้านเพียงแค่หาวและยืนนิ่งแม้ว่าพันธนาการของเขาจะถูกปลดแล้วก็ตามหลังจากผ่านไปสองวินาที ความโกรธก็หลุดพ้นจากการต่อสู้ในที่สุด เขาเปลี่ยนไปราวกับเสือหิวโหยที่บินขึ้นสู่ภูเขา ผลัก ตะกละ โลภ ริษยา ตัณหา และเกียจคร้านออกไปชั่วครู่ต่อมา บาปทั้ง 6 ใน 7 ประการก็ต่อสู้กันอย่างสับสนไม่มีใครยอมแพ้ ต่อสู้ราวกับว่าชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในอันตรายเมื่อจีหรานเห็นพวกเขากำลังต่อสู้ รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้นเมื่อการโอกาสผุดขึ้นมาในใจ เขาจึงครุ่นคิดว่าควรจะควบคุมพวกเขายังไงดี หลังจากคิดอยู่นาน เขาก็สรุปได้การบังคับและการล่อลวง!เขาคิดว่าเขาควรนำเอาข้อดีที่สุดที่เขามี มาเป็นสิทธิในการควบคุม และให้ผลประโยชน์จากการเชื่อฟังคำสั่งของเขาทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเขาและมันยังราบรื่นกว่าที
