“ในที่สุดค่ายกลก็แตกเสียที… ไอ้หนู รับความตายไปซะ!”
นักพรตชิงมู่ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ร่างของเขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตรงเข้าหากู้หย่วน!
ความแค้นที่ต้องสูญเสียลูกชาย บวกกับความแค้นที่ถูกวางแผนเล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำให้ในตอนนี้เขาเกลียดชังกู้หย่วนเข้ากระดูกดำ
บัดนี้ เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะจับตัวกู้หย่วนมาทรมานให้ตายอย่างช้าๆ เพื่อระบายความเคียดแค้นในใจ!
แม้อาการบาดเจ็บจะสาหัส ทว่าเขาก็ยังคงเป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน เมื่อปราศจากค่ายกลที่กักขัง เขาก็เปรียบเสมือนมังกรที่หลุดพ้นจากพันธนาการ ได้รับอิสรภาพคืนมา!
ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายอันแข็งแกร่งและบ้าคลั่งราวกับจะสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน หมายจะกลืนกินกู้หย่วนให้จมมิด!
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ สีหน้าของกู้หย่วนกลับยังคงเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
เขาเพียงแค่ขยับความคิด จุดแสงวิญญาณรอบตัวนักพรตชิงมู่ก็ลอยขึ้นไปรวมตัวกันด้านบน แปรเปลี่ยนเป็นประกายกระบี่สีเงินสายหนึ่ง พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า
นั่นคือค่ายกลกระบี่ที่เพิ่งจะถูกนักพรตชิงมู่ใช้สายฟ้าระเบิดจนแตกกระจายนั่นเอง!
