กู้หย่วนยิ้มบางๆ พลางกล่าวอย่างมีความหมายแฝงเร้น
“ท่านลุงชิงมู่ล้อเล่นแล้ว ก่อนหน้านี้ท่านวางแผนลอบกัดข้าตั้งหลายครั้ง ซ้ำยังไปสมคบคิดกับลู่คุน ศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสินอีก ท่านทำไปเพื่ออะไร คงไม่ต้องให้ข้าพูดออกมาหรอกมั้ง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักพรตชิงมู่ก็ตกใจ รังสีอำมหิตพาดผ่านดวงตาวูบหนึ่ง ทว่าเขาก็รีบปฏิเสธเสียงแข็งทันที
“หลานกู้ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ากับเจ้าไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรต่อกัน ข้าจะไปวางแผนทำร้ายเจ้าได้อย่างไร?”
ในขณะเดียวกัน ความคิดในหัวของเขาก็แล่นปรู๊ดปร๊าดอย่างรวดเร็ว
ที่ผ่านมาเขาลงมืออย่างลับๆ และระมัดระวังมาโดยตลอด แล้วกู้หย่วนไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไร?
“งั้นหรือ ในเมื่อท่านลุงชิงมู่ไม่ยอมรับ ก็ช่างมันเถิด”
กู้หย่วนหัวเราะหึๆ ทำท่าทางราวกับจะบอกว่าท่านไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ยังไงข้าก็ปักใจเชื่อว่าเป็นท่านไปแล้ว
นักพรตชิงมู่เปลี่ยนเรื่องสนทนา
“หลานกู้ บัดนี้ข้าก็มาถึงแล้ว เจ้าสมควรจะปล่อยตัวลูกศิษย์ของข้าออกมาได้แล้วกระมัง?”
“ลูกศิษย์งั้นรึ?”
กู้หย่วนยิ้มกริ่ม
“ข้าว่า น่าจะเป็นลูกชายมากกว่ามั้ง?”
