หม่าเฟิงย่อมเข้าใจสัจธรรมที่ว่าผู้อื่นเป็นมีดปังตอ ตัวข้าเป็นเพียงเนื้อบนเขียงดี
ในเวลานี้เขาตกอยู่ในกำมือของกู้หย่วนแล้ว
อย่าเห็นว่าตอนนี้กู้หย่วนพูดจาสุภาพอ่อนโยน ใบหน้าเปื้อนยิ้มเชียว ทว่าเขากล้าฟันธงเลยว่า หากเขาตุกติกแม้แต่นิดเดียว หรือเอ่ยปากปฏิเสธออกไปตรงๆ ด้วยชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของกู้หย่วน เป็นไปได้สูงมากว่าอีกฝ่ายจะลงมือสังหารเขาทิ้งอย่างไม่ลังเล
หม่าเฟิงเกิดมาในชาติตระกูลที่ดี อีกทั้งตั้งแต่เล็กจนโตก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากนักพรตชิงมู่ผู้เป็นบิดามาโดยตลอด ไม่เคยต้องตกระกำลำบาก หรือเผชิญกับอุปสรรคใดๆ เลย
ดังนั้น เขาจึงทั้งลนลานและหวาดกลัว ไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเอาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองเป็นเดิมพัน
“อาจารย์ของข้าเคยมอบหยกพกแม่ลูกคู่หนึ่งให้ข้า ชิ้นที่อยู่ในมือข้าคือหยกพกลูก ส่วนชิ้นที่อยู่ในมืออาจารย์คือหยกพกแม่ ข้าสามารถติดต่อกับอาจารย์ได้ตลอดเวลาในรัศมีหมื่นลี้”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หม่าเฟิงก็เอ่ยปากขึ้นมา
“ดีมาก เช่นนั้นก็รบกวนศิษย์พี่หม่าติดต่อกับท่านลุงชิงมู่ให้หน่อยก็แล้วกัน”
