หม่าเฟิงปรายตามองกู้หย่วนอีกครั้ง เมื่อเห็นใบหน้าที่เรียบเฉย และท่าทีที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง หัวใจของเขาก็เต้นระรัว รีบเอ่ยตอบไปว่า
“ท่านอาจารย์ คนผู้นี้ไม่ยินยอมขอรับ”
“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อกล่าวจบ นักพรตชิงมู่ก็ตัดการเชื่อมต่อกับหม่าเฟิง
หม่าเฟิงฝืนฉีกยิ้ม
“ศิษย์น้องกู้ เจ้าเห็นว่าข้าพูดเช่นนี้ใช้ได้หรือไม่…”
“รบกวนศิษย์พี่แล้ว”
กู้หย่วนพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้น หยกพกในมือของหม่าเฟิงก็ลอยละลิ่วมาตกอยู่ในมือของเขา
เขาไม่ได้สนใจหม่าเฟิงที่กำลังยืนมองตาปริบๆ อยู่ด้านข้าง กู้หย่วนพลิกหยกพกไปมาเพื่อสำรวจดูอย่างละเอียด พลางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง
ในสายตาของเขา หยกพกชิ้นนี้ดูคล้ายกับโทรศัพท์มือถือฉบับวิถีเซียนอยู่ไม่น้อย อืม… น่าจะเป็นเวอร์ชันของก๊อปปี้ เพราะนอกจากจะใช้โทรคุยและระบุตำแหน่งได้แล้ว ก็ไม่มีฟังก์ชันอะไรอย่างอื่นอีก
ทว่าถึงกระนั้น มันก็ยังถือเป็นของวิเศษที่ยอดเยี่ยมชิ้นหนึ่งอยู่ดี
จากนั้น กู้หย่วนก็เก็บหยกพกลงในถุงเก็บของอย่างหน้าตาเฉย ทำเอาหม่าเฟิงที่มองอยู่ถึงกับมุมปากกระตุก ทว่าก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไร
