เมื่อกล่าวคำนี้จบ ลู่คุนก็ทำหน้าถมึงทึงไม่พูดอะไรอีก ทว่าภายในใจกลับเคียดแค้นชิงชังถึงขีดสุด วันนี้เขาไม่เพียงแต่จะต้องสูญเสียอย่างหนัก แต่ยังต้องมาอับอายขายขี้หน้าจนหมดสิ้นอีกด้วย!
หลังจากลู่คุนยอมรับความพ่ายแพ้ คนอื่นๆ ก็เงียบกริบไม่ส่งเสียงใดๆ เพียงแต่สายตาที่มองไปยังกู้หย่วนนั้น ดูซับซ้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ข่าวลือที่ว่ากู้หย่วนสังหารสัตว์อสูรระดับจินตานก่อนหน้านี้ บางคนอาจจะยังคิดว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่ หรือคิดว่ากู้หย่วนแค่โชคดีเท่านั้น
ทว่าตอนนี้ หลังจากได้เห็นกู้หย่วนสังหารลู่คุนไปกับตา ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่มีใครกังขาในความแข็งแกร่งของกู้หย่วนอีกต่อไป
ล้อเล่นหรือเปล่า ขนาดลู่คุนที่เป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสินยังต้องมาพ่ายแพ้หมดรูปด้วยน้ำมือของกู้หย่วน แล้วประสาอะไรกับการที่เขาจะสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับจินตานได้สักตัว มันจะไปแปลกอะไร
“พี่ลู่ยอมรับก็ดีแล้ว”
กู้หย่วนกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยี น้ำเสียงแฝงความนัยอย่างชัดเจน
“ทว่า มีเรื่องหนึ่งพี่ลู่อย่าได้ลืมเสียล่ะ”
