รอยยิ้มของลู่คุนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง
“เจ้าแน่ใจรึ? นี่คือบัวแฝดม่วงครามเชียวนะ ขอเพียงเจ้ากลืนกินและหลอมรวมมัน ก็สามารถเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรได้ บัวแฝดม่วงครามต้นนี้ อย่างน้อยก็สามารถทำให้เจ้าเลื่อนระดับการบำเพ็ญเพียรขึ้นไปได้ถึงหนึ่งขั้นย่อยเชียวนะ!”
“สหายเต๋าลู่ อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นถึงหลานชายของบรรพชนเทียนฉง พูดคำนี้ออกมาไม่รู้สึกละอายปากบ้างเลยหรือ?”
กู้หย่วนกล่าวเยาะเย้ย
“บัวแฝดม่วงครามเป็นของดีจริงๆ นั่นแหละ หากเจ้ามีสักสิบต้นแปดต้น ข้าก็อาจจะยอมตกลง ทว่าต้นที่เจ้าหยิบออกมานี้ อายุคงเต็มที่ก็แค่ไม่กี่ร้อยหรืออาจจะถึงพันปีเท่านั้นล่ะมั้ง?”
“แค่บัวแฝดม่วงครามเพียงต้นเดียว คิดจะเอามาเทียบชั้นกับผีเสื้อกระบี่เงาเขียวของข้างั้นรึ?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยันของกู้หย่วน ลู่คุนก็อ้าปากค้าง อยากจะโต้เถียง แต่คำพูดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากกลับไม่อาจหลุดรอดออกมาได้
เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่กู้หย่วนพูดนั้นถูกต้อง
