แกรดอนพุ่งเข้าไปในคุกใต้ปราสาทด้วยสีหน้ากังวลพร้อมกับกลุ่มผู้ชายถืออาวุธครบมือ
“มรดก” ชิ้นนั้นหายไป!
ตอนที่ข่าวนี้มาถึงหูเขา เขาก็อึ้งไป
เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหากข่าวนี้ไปถึงหูแกรนด์ดยุก
เขาจะสูญเสียทั้งตำแหน่งหน้าที่และชื่อเสียง
ในฐานะอัศวินของแกรนด์ดยุกและผู้บัญชาการตะวันออกของทั้งอาณาเขตนี้ ชื่อเสียงของแกรดอนนั้นสำคัญกับเขามากกว่าชีวิตของเขาเองเสียอีก
“ข้าต้องทำให้หัวขโมยโสโครกพวกนี้คายที่ซ่อน ‘มรดก’ ชิ้นนั้นออกมา!”
ด้วยความคิดนี้ในใจ แกรดอนเดินเข้าไปที่ปากทางที่คุมขัง
แต่ว่า ในตอนที่เขาเพิ่งก้าวเท้าแรกลงที่บันได เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ปลายสายตา
เขาชะงักทันที หน้าต่างปิดเอาไว้ แต่ว่าแผ่นไม้ที่ตอกปิดเอาไว้นั้นหล่นอยู่กับพื้น
มันไม่ได้สะดุดตา ก็แค่มุมหนึ่งของหน้าต่างที่แทบมองไม่เห็น ถ้าไม่ได้ให้ความสนใจมากพอ ก็คงจะมองข้ามแผ่นไม้นั่นไปอย่างง่ายดาย
แกรดอนเดินตรงไปที่มุมนั้นแล้วหยิบแผ่นไม้ขึ้นมา ดวงตาของเขาจ้องเป๋งอยู่ที่หน้าต่าง
ทันใดนั้น เขาผลักมันเปิดออก
ไม่มีอะไรที่ด้านนอก
“ไม่มีคน?”
แกรดอนชะโงกหน้าออกไปดูให้ชัด
เขามองซ้ายและขวาในความมืด แต่ก็ไม่เห็นอะไรที่แปลกไป
เขาถอยกลับมาเหยียดตัวตรงและขมวดคิ้วก่อนที่อีกความคิดหนึ่งจะก่อตัวในใจเขา และเขาก็ชะโงกหน้าออกไปดูนอกหน้าต่างอีกครั้ง
คราวนี้เขามองขึ้นไปด้านบน แต่เขาก็ยังไม่เห็นใคร
“ฉันคิดมากเกินไปงั้นหรือ?”
แกรดอนถอยกลับเข้าไ
