ปในห้อง ยิ้มขำตัวเอง
จิตใจของเขานั้นคิดถึงแต่ ‘มรดก’ ชิ้นนั้น เขาไม่มีเวลาให้ปัญหาเล็ก ๆ อื่น เขาสั่งคนของเขายืนเฝ้าที่หน้าต่างและรีบมุ่งหน้าเข้าไปในคุก
…
ที่ด้านบนสุดของห้องโถงทางเข้าคุกนั้นมีอีกห้องที่ห่างออกมาราว ๆ ห้าเมตร จีหรานและอู๋ฝ่าอู๋เทียน ที่เพิ่งกลับเข้ามาด้านใน ผ่อนลมหายใจโล่งอกทันทีที่แกรดอนไปลับ
“อันตรายมาก แหลมคมมาก! เขามาที่นี่เพื่อจัดการกับเรื่องเละเทะแต่กลับยังสังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ นี่ได้!” จีหรานพูดอย่างประหลาดใจ
ตอนที่แกรดอนไปถึงที่หน้าต่าง จีหรานนั้นตัดสินใจปีนขึ้นไปซ่อนที่สูงด้านบนอย่างหุนหัน ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงถูกพบตัวไปแล้ว
“ว้าว 2567! นายตั้งใจมากจริง ๆ! ขอบคุณพระเจ้าที่นายซ่อนสิ่งนี้เอาไว้ในปากแล้วก็เอามันเข้ามาในดันเจี้ยนได้!”
อู๋ฝ่าอู๋เทียนชี้ไปที่ [กุญแจกล] ในมือจีหราน
ตั้งแต่ไขกุญแจมือปล่อยอู๋ฝ่าอู๋เทียนไปจนถึงแงะแผ่นไม้ที่ปิดหน้าต่างเอาไว้อย่างเงียบ ๆ อุปกรณ์ที่ดูราวกับเส้นผมเส้นหนึ่งนั้นได้พิสูจน์ตัวเองว่ามีประโยชน์มาก
ถ้าไม่มีมัน ทั้งสองคนก็คงไม่สามารถขึ้นมาถึงที่ซ่อนตัวใหม่นี้ได้โดยไม่ถูกจับได้
อู๋ฝ่าอู๋เทียนรู้สึกนับถือในอุปกรณ์ช่วยชีวิตนี่ และยิ่งกว่านับถือไปอีกกับจีหรานที่จัดการแอบเอามันเข้ามาในดันเจี้ยนได้
“ฉันบังเอิญคิดได้แล้วก็บังเอิญมีของชิ้นนี้อยู่พอดี มันเป็นเรื่องบังเอิญ”
จีหรานถ่อมตัว น้ำเสียงของเขาเป็นการเป็นงาน เขาไม่ได้แค่ทำเ