จะทำให้ความเกรี้ยวกราดของท่านดยุกสงบลงได้!”
แกรดอนรีบลุกขึ้นหลังจากวางร่างของรีดรัลลง สั่งให้คนของเขาเตรียมการค้นหา
“ปิดปราสาทและเพิ่มการลาดตระเวน!” แกรดอนสั่ง
“เป็นไปไม่ได้! ฝ่าบาทรีดรัลและองครักษ์ของเขาเพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้! นี่เป็นไปไม่ได้!” ผู้คุมที่มาถึงที่เกิดเหตุช้ากว่าตะโกนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“หุบปากโง่ ๆ นั่นวะ!”
แกรดอนไม่กระทั่งมองไปทางผู้คุมคนนั้น คนของเขาคนหนึ่งทุบเขาสลบไปด้วยฝักดาบ
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นของผู้คุมทำให้แกรดอนตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“พวกเขาสวมรอยเป็นท่านรีดรัลและองครักษ์และพยายามเล็ดรอดหนีไป ตอนที่พวกเขาเจอฉันเข้ามาพวกเขาต้องซ่อนอยู่ที่ด้านนอกหน้าต่างนั่น…”
แกรดอนสูดลมหายใจลึกก่อนที่จะออกคำสั่งอีกครั้ง
“ไปค้นหาตามทางเดินระหว่างคุกและทางเข้าคุก! เริ่มจากตรงนั้น แต่จำไว้ว่าค้นทุก ๆ ห้องหาตัวฆาตกรให้ได้!”
“ขอรับ ท่าน!”
ทหารคู่หนึ่งผละออกไปอย่างรวดเร็ว
แกรดอนรั้งอยู่กับทหารอีกคู่หนึ่ง กวาดมองรอบ ๆ
“รีดรัลถูกแทงจากด้านหลัง แต่ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา… คือองครักษ์ของเขา? อย่างนั้นเขาน่าจะฆ่าพัศดีและพยายามฆ่านักโทษด้วย! พอเขาล้มเหลว เขาก็ถูกเอาชีวิตไป…”
ใบหน้าของแกรดอนเปลี่ยนเป็นซีดลงในทันที
ถึงแม้ว่าศพจะถูกขยับไปบ้าง แต่การสร้างสถานการณ์ใหม่ก็เป็นเรื่องง่ายดาย
ตอนที่เขาทำอย่างนั้น แกรดอนก็พบว่าแผ่นหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เขาพบว่าตัวเองตกลงมาในวังน้ำว
