เมื่อแสงสว่างแสบตาจางหายไป กลิ่นเหม็นเน่าก็ตีใส่จมูกจีหรานอย่างโหดร้าย
ความเจ็บปวดพุ่งขึ้นมาจากหน้าอกของเขาในทันที เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
จีหรานเอียงคอมองลงไปและเห็นหน้าอกของตัวเองเต็มไปด้วยรอยแผลพาดพันไปมา เลือดไหลซึมไม่หยุด เขาไม่ต้องมองแผ่นหลังตัวเองก็รู้ว่ามันคงจะอยู่ในสภาพเดียวกัน
เลือดเปรอะไปทั่วทั้งตัว และมันก็เจ็บแสบขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวินาที
[คุณถูกเฆี่ยนและทรมาน HP ของคุณลดลงเหลือ 220 แต้ม]
[สถานะบาดเจ็บปานกลาง…]
“งั้นนี่ก็คือการลงโทษที่ระบบพูดถึง?” จีหรานพึมพำรอดไรฟัน
ตอนที่เขาอ่านคำอธิบายพื้นฐานของดันเจี้ยน เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่แล้วเชียว แต่ว่า สถานการณ์ตรงหน้าเขานั้นเกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก
ถ้าเขา ผู้สมรู้ร่วมคิด ยังถูกทรมานและถูกเฆี่ยน อย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับอู๋ฝ่าอู๋เทียนและฮานส์?
ในฐานะผู้เล่นที่มีประสบการณ์ที่สุด อู๋ฝ่าอู๋เทียนย่อมย่ำแย่ที่สุด ตามกฎของดันเจี้ยนพิเศษ ความยากของดันเจี้ยนนั้นเป็นตัวกำหนดภารกิจหลักด้วย
ฮานส์นั้นเป็นคนวางแผนเบื้องหลังการลักขโมยครั้งนี้ ดังนั้น เขาน่าจะได้รับการดูแลอย่างทั่วถึงทีเดียว
จีหรานนึกถึงกล่องสนทนาแบบกลุ่มขึ้นมาตามสัญชาตญาณและพยายามส่งข้อความออกไป
[สภาพแวดล้อมแบบพิเศษ การสื่อสารถูกจำกัด!]
“บ้าชะมัด! จีหรานถอนหายใจอย่างจนปัญญา
พวกเขาสามคนนั้นคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าการสนทนาของพวกเขาน่าจะถูกตัด
โชคดี พวกเขาเตรียมตัวเรื่อ
