ราเชลจิกนิ้วไว้ที่กรงเล็บของนกน้อย ปล่อยให้มันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง
ความเยือกเย็นบนใบหน้าของเธอและความอันตรายในดวงตาของเธอทำให้ฮานส์บิดคอเมินหน้าหนีอย่างไม่ปกติ อู๋ฝ่าอู๋เทียนเองก็หันหน้าหนีเช่นกัน
เป็นครั้งแรกที่จีหรานได้เห็นความแข็งแกร่งอย่างไม่ธรรมดาของหญิงสาวเจ้าของฮาร์เวสต์อินน์
บางคนนั้นไม่จำเป็นต้องมีรัศมีพลัง เพียงแค่สายตาอย่างเดียวก็ทำให้คนอื่น ๆ หวาดกลัวได้แล้ว
“น่ากลัวอ่ะ!” จีหรานให้ความเห็นอย่างเงียบ ๆ
สายตาของเขาจับอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้น เขารู้ว่าราเชลน่าจะเจออะไรบางอย่างแล้ว
พวกเขาที่เหลือนั้นไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย ไม่ว่าจะมองอย่างไร มันก็แค่นกตัวหนึ่งเท่านั้น มันไม่มีอะไรที่ดูผิดปกติไปเลย
“ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง โผล่หน้าออกมาแล้วบอกความจริงกับฉัน!” ราเชลพูดอย่างเยือกเย็น
นกน้อยดิ้นรนเอาชีวิตรอดรุนแรงกว่าเดิม
“ดูเหมือนว่าแกจะไม่อยากได้โอกาสสินะ… ไป กลับกันก่อน”
ราเชลจับนกน้อยเอาไว้แล้วมุ่งหน้ากลับไปที่ฮาร์เวสต์อินน์
…
ผ่านไปสิบนาทีที่ฮาร์เวสต์อินน์ อาหารจานหนึ่งชื่อว่านกย่างก็ถูกจัดจานมาเสิร์ฟตรงหน้าจีหราน
“ฉันเลี้ยง” ราเชลพูด
“ขอบคุณนะ เอิ่ม…”
จีหรานพูดไม่ออก เขาสงสัยว่าราเชลรู้ได้อย่างไรว่ามีบางอย่างไม่ปกติเกี่ยวกับเจ้านกนั่น
เขายังสงสัยอยู่ว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราเชล ดังนั้นก็ยากที่จะถามออกไป
เขาหวังว่าไม่อู๋ฝ่าอู๋เทียนก็ฮ
