ยื้อ” จีหรานพูดกับอู๋ฝ่าอู๋เทียนพร้อมถอนหายใจ
…
2567: ฉันจะออกไปที่ห้องของผู้เล่นที่โจมตีฉัน ฉันอาจจะพบอะไรมากกว่านี้
2567: นายจะไปไหม?
อู๋ฝ่าอู๋เทียน: แหงสิ!
…
อู๋ฝ่าอู๋เทียนรับคำเชิญของจีหรานทันที หลังจากพวกเขากำหนดเวลาและสถานที่นัดพบ จีหรานก็ออกจากห้องของตัวเอง
เขาไปถึงจุดนัดพบตรงเวลาและเห็นอู๋ฝ่าอู๋เทียน เขาเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม
ไม่มีใครไม่ชอบคนตรงต่อเวลา
“หวังว่าพวกเราจะเจออะไรสักอย่าง ไอ้พวกนี้แม่งซ่อนตัวดีกว่าที่ฉันคิดเอาไว้! เพื่อนส่วนใหญ่ของฉันไม่เคยสังเกตเห็นพวกมันมาก่อนและยังมีคนที่ไม่แน่ใจตอนที่ถูกถาม ฉันปล่อยให้พวกมันเดินไปเดินมาอิสระไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะไม่ปรานีมันเลยถ้าเจอตัว!”
อู๋ฝ่าอู๋เทียนดูดื้อแพ่งอย่างผิดปกติที่ทำให้จีหรานคิดไปถึงบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ถามเรื่องนี้ต่อ
ถ้าอู๋ฝ่าอู๋เทียนจะเผยความตั้งใจแท้จริงออกมาเขาก็บอกเองนั่นแหละ หากเขาไม่อยากบอก เค้นถามไปก็รังแต่จะทำให้เกิดกำแพงระหว่างพวกเขาขึ้นมา ไม่ถามจะดีเสียกว่า
“แล้วราเชลกับนกนั่นล่ะ? มันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือว่าอะไรเหรอ?” จีหรานถามคำถามอื่น
“ฉันว่านายเรียกอย่างนั้นก็ได้ มีผู้เล่นบางคนที่มีทักษะเลี้ยงสัตว์ไว้ต่อสู้แทนตัวเอง แต่ส่วนมากแล้วก็มักจะฝึกไม่ไหวและยังใช้การได้น้อยนิด อย่างไอ้หน่วยสอดแนมนั่นลงแรงฝึกนกตั้งมากแต่สุดท้ายก็มาลงเอยอยู่ในจานอาหารของราเชลไม่ใช่เหรอ? ต่อให้มีสัตว์ที่เก่งกาจอยู่ข้างตัว แต่ควา