ประกายระยิบระยับกลืนกินในพริบตา
มีดสั้นทึบทึมนั้นป่นเป็นผง เหมือนค่า Attribute ของมัน [เกลียดชัง] เมื่อความเกลียดชังสลายไป ทุกอย่างก็กลายเป็นฝุ่นผง
เมื่อผู้ใช้มีดกำจัดความเกลียดชังของชีวิตไปได้ ทั้งหมดที่เหลืออยู่ก็คือความสุข
ความสุขบนใบหน้าจีหรานนั้นเป็นของจริงและยังเกิดขึ้นเมื่อเห็นร่างของฟรอสทริลปล่อยหนังสือสกิลที่มีประกายสีม่วงจาง ๆ ออกมา
แม้ว่าหนังสือสกิลระดับพิเศษนั้นจะถูกจัดเอาไว้ในหมวดหมู่อื่นและอาจจะไม่ได้มีประโยชน์กับเขามากนัก ตามความเข้าใจของจีหราน มันเป็นอะไรก็ได้แต่ไม่ได้ร้ายกาจ
หากคิดว่ามันอ่อนด้อยแล้ว ก็ยอมไม่สามารถหาวิธีการใช้งานที่เหมาะสมได้ นอกจากนี้ หากเป็นหนังสือสกิลจากคนอย่างฟรอสทริล มันจะอ่อนด้อยได้จริง ๆ น่ะเหรอ?
ก่อนที่จีหรานจะหลงระเริงในความสุข เขาก็ไม่ลืมว่าต้องทำอะไรต่อ
เขาดึงสลักของระเบิดลูกสุดท้ายที่เอาเข้าดันเจี้ยนมาด้วยและขว้างมันใส่คนที่ยังเดินเข้าหาโลงศพทองแดง
พวกมันไม่ทันมีปฏิกิริยา การต่อสู้ต่อเนื่องและความกดดันจากศัตรูร้ายกาจนั้นสูงเกินไปสำหรับฟรอสทริล อย่าว่าแต่คนของเขาเลย
พวกมันเพิ่งเห็นศพของฟรอสทริลหล่นลงพื้น ระเบิดก็มาอยู่ตรงเท้าของพวกมันแล้ว
ตูม!
สนามพลังป้องกันและอุปกรณ์เวทย์ที่ใช้ป้องกันเริ่มส่องประกายขึ้นทีละอันหลังเกิดการระเบิด และทุก ๆ คนก็ถูกแรงระเบิดกลืนกินและส่งให้ปลิวไป
แผนการเดิมของจีหรานนั้นก็เพื่อป้องกันคนของฟรอสทริลไม่ให้เข้าถึง
