เซอร์เดนก์และทิกิมองหน้ากัน กลิ่นดินปืนระหว่างพวกเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวินาที
แต่พอจีหรานคิดว่าเซอร์เดนก์กำลังจะลงมือ เขาก็หัวเราะหึเสียงเย็นและหันกลับออกไป
เซอร์เดนก์ หัวหน้าสมาคมเร้นดาราอ่อนข้อให้เจ้าแมว!
จีหรานสัมผัสได้ชัดเจนเมื่อเซอร์เดนก์หันกลับไป ว่ารัศมีของเขาจู่ ๆ ก็อ่อนลง
จีหรานไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่เขารู้ว่ามันเกิดขึ้นจริง ๆ
“ทิกิเป็นอะไรกันแน่?”
จีหรานก้มหน้าลงไปมองสำรวจเจ้าแมวอ้วน
แม้ว่าทิกิจะมีรูปร่างและขนาดเหมือนแมวบ้านทั่วไป จีหรานก็ไม่ได้ทำเหมือนมันเป็นแค่แมวธรรมดาแต่อย่างใด เขาเริ่มคิดว่ามันเป็นอะไรบางอย่าง สิ่งมีชีวิตบางอย่างอันไม่อาจรู้ได้
“เมี๊ยว! ฮ้าว!”
ทิกิหาวปากกว้างและเก็บกรงเล็บของมันกลับก่อนจะหันไปรอบ ๆ และมองจีหรานอีกครั้ง
“หยุดความคิดกาก ๆ ของเจ้าไปเลย! ข้าไม่ใช่ไอ้ตัวโสโครกนั่น!” ทิกิโวยวาย
“คุณอ่านใจผมได้?” จีหรานสงสัย
“ข้าไม่ได้อ่านใจ ความคิดของเจ้ามันเขียนเอาไว้หราบนหน้าเจ้าแล้ว เจ้าเด็กน้อย!”
ทิกิเลียมุมปากของมัน หนวดของมันกระดิก
จีหรานยิ้มกระอักกระอ่วนตอบ
“เอาละ กลับไปเรื่องธุระของเรา! มีสองอย่างที่เรอิให้ข้าทำ”
เมื่อจีหรานได้ยินว่ามีข้อความจากเรอิ เขาก็รีบสลัดความคิดประหลาดของตนออกไปและตั้งใจฟัง เขารู้ดีว่า นิโคเรอิไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรอง
“ข้าดีใจที่เจ้าสามารถพึ่งพาตนเองและยังได้ของที่ข้าให้เจ้าหามาสำเร็จ! ถ้าเป็นไปได้ อย่าแลกเปล
