และก็เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของลู่คุนก็กระตุก สีหน้ายิ่งดูไม่ได้หนักกว่าเดิม เขาหันกลับมา ปรายตามองกู้หย่วนด้วยสายตาเย็นเยียบแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสิ่นอวี้หมิง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนักว่า
“พี่เสิ่นกล่าวผิดไปแล้ว เจ้าเด็กนี่ก็แค่โชคดีหน่อยเท่านั้น”
“ใช้พลังระดับเทียนเหรินขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็กสังหารสัตว์อสูรระดับจินตาน เรื่องแบบนี้ต่อให้เป็นท่านหรือข้าก็ยังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งทะลวงผ่านระดับเทียนเหรินมาได้ไม่นานอย่างมัน?!”
“ถ้าให้ข้าเดา มันต้องใช้แผนการสกปรกต่ำช้าอะไรบางอย่างเป็นแน่!”
แน่นอนว่าลู่คุนรู้ดีว่าเสิ่นอวี้หมิงกำลังยั่วยุให้เกิดเรื่อง แต่เขาไม่สน เพราะเขากับกู้หย่วนมีความแค้นฝังลึกต่อกันอยู่แล้ว!
เป็นความแค้นที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!
ต่อให้ไม่มีเสิ่นอวี้หมิงคอยยุยง วันนี้เขาก็จะฉวยโอกาสนี้เล่นงานกู้หย่วนอยู่ดี เพื่อสั่งสอนบทเรียนที่ตราตรึงใจ และระบายความอัดอั้นตันใจของตัวเองเสียหน่อย
มิเช่นนั้น หากกู้หย่วนเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในที่พักไม่ออกมาข้างนอก ต่อให้เป็นเขา ก็คงทำอะไรกู้หย่วนไม่ได้
