อย่างมากที่สุด ก็เป็นเพียงยอดผู้บำเพ็ญเพียรที่ผูกจินตานระดับกลางได้เท่านั้น!
เพราะเฮยเซียวจื่อไม่ได้ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งจนไม่อาจต้านทานได้แก่เขาเลย!
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฮยเซียวจื่อก็พลันมืดครึ้มลง แค่นเสียงเย็นชาว่า
“ไอ้หนุ่ม ข้าจะสอนอะไรให้เจ้าเอาบุญนะ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ทางที่ดีอย่าได้แสดงท่าทีลบหลู่ดูหมิ่นออกมาแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นมีแต่จะชักนำภัยพิบัติมาสู่ตัว! แล้วก็…”
เขากวาดตามองผีเสื้อกระบี่เงาเขียวที่กำลังขยับปีกบินโฉบไปมาอยู่บนไหล่ของกู้หย่วน แววตาฉายความโลภวูบหนึ่ง
“แมลงพิสดารเช่นนี้ ไม่ใช่ของที่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าจะคู่ควร!”
สิ้นเสียง ด้านหลังเขาก็ปรากฏยาลูกก้อนกลมสีดำเม็ดหนึ่งขึ้นมา เพียงแค่สั่นไหวคราเดียว ก็จำแลงกายเป็นนกเค้าแมวผีขนดำตัวมหึมาขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง มันส่งเสียงร้องอันดังกึกก้องและชั่วร้ายออกมา
ในน้ำเสียงนั้น แฝงไว้ด้วยพลังเร้นลับที่สั่นสะท้านขวัญวิญญาณ
ในขณะเดียวกัน มันก็สยายปีกทั้งสองข้างออก สาดซัดขนนกสีดำนับไม่ถ้วนออกมาราวกับห่าฝน ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน และครอบคลุมกู้หย่วนเอาไว้ภายใน
