“….นี่พี่จะล่อลวงเด็ก 16 งั้นหรอครับพี่ดีแลน”รามหรี่ตามองดีแลนพร้อมกล่าวออกไปอย่างเจ็บจี๊ด
ดีแลนเดินมากอดคอรามและการิน “น่า ไม่มีอะไรหรอกแค่แต่ละคนเด็ด ๆ ทั้งนั้น เห้ย! ไม่ใช่ ๆ เหล้าดี ๆ ทั้งนั้นร้านของเพื่อนพี่”
“แน่ใจนะว่าเหล้ารุ่นพี่ เอาเถอะถึงยังไงคราวนี้รุ่นพี่ต้องจ่ายอยู่แล้วนิ หึหึ”รามกล่าว
“หา?”
“นั่นซิครับ มีผู้ใหญ่ใจดีเลี้ยงทั้งทีนี่หน่าต้องเอาให้คุ้ม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”การินกล่าวต่อราม
“เห้ย! ชิบหายแล้วกู!” ดรแลนที่เข้าใจบทสนทนาตะโกนออกไปด้วยความตกใจ ‘คงไม่กินกันเยอะหรอกมั้ง’ ดีแลนคิดในใจถึงแม้ว่าเขาจะมีเงินก็จริงแต่พ่อของเขาจำกับการใช้วงเงินในบัตรแค่ 20 ล้านต่อเดือนเท่านั้น
“ว่าไงครับรุ่นพี่ผู้จิตใจงดงามช่วยเลี่ยงเหล้ารุ่นน้อยผู้ยากแค้นหน่อยนะครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงติดอ้อน ๆ
“ทำแสบมากนะพวกเอ็ง เออ ๆ เลี้ยงก็เลี้ยง” ดีแลนกัดหันกล่าวออกไปในใจเขาอยากจะตะโกนต่อหน้าทั้งสองคนว่า ‘ยากแค้นพ่อง มีเงินใช้เยอะกว่ากูอีก เหอ ๆ’
“ขอบคุณคร๊าบ!! ปะไปอาบน้พกันดีกว่ามีคนเลี้ยงเหล้าคืนนี้แล้ว” การินอารมณ์ก่อนจะชวนรามไปอาบน้ำที่ห้องน้ำโรงยิม
