“ไม่ไหว ๆ หึหึ” ดีแลนส่ายหัวก่อนจะเดินตามทั้งสองไป คนอื่น ๆ หลังจากคูลดาวน์ร่างกายเสร็จแล้วก็ตรงไปอาบน้ำทันทีก่อนจะพากันกลับโรงแรม
“โธ่เว้ย! ทำไมกูต้องแพ้แม่งทุกทางด้วยวะ!” วุฒิตะโกนออกไปด้วยความเคียดแค้นมือของเขาต่อยไปท่กำแพงอย่างแรงจนมันยุบลงไปเลือดสีสดค่อย ๆ ไหลออกมาจากหมัดนั้น
“คอยดูเถอะพวกมึงไม่ตายดีแน่!” วุฒิกัดฟันพูดออกมาไปด้วยอารมณ์ที่สุดแสนจะชิงชัง เขาไม่สนว่าจะเจอกับอะไรหรือแม้ว่าเขาจะตกตาย เขาก็ขอลากพวกมันไปลงนรกด้วยเหมือนกัน
วุฒิมองดูเลือดที่มือของตัวเองด้วยความเฉยชาก่อนจะเดินไปล้างเลือดที่ก๊อกน้ำ ใช้ผ้าเช็ดหน้าพันไว้ก่อนจะกลับโรงแรม ที่วุฒิกล้าทำร้ายตัวเองแบบนี้เพราะเขารู้ดีว่าผลจากการแข่งวันนี้เขานั้นหลุดการคัดเลือกเป็นตัวจริงแล้ว ไม่ต้องให้โค้ชอนันต์บอกทุกคนก็รู้
กลับมาที่รามและการินตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดหล่อสำหรับออกท่องราตรีในค่ำคืนนี้ “ไอ้รามกูดูดียังว๊ะ”
“เออ หล่อแล้วเพื่อนกูแค่ไปแดกเหล้ามึงจะแต่งหล่อไปม้อสาวหรอวะ” รามอดไม่ได้ที่จะแซะการินออกไปก็แค่ไปนั่งชิลที่ร้านทำอย่างกับจะไปออกเดทยั่งงั้น
“เออ กูไม่ได้หล่อเพอเฟคเหมือนมึงซักหน่อย”
