“ฮ่า ฮ่า ฮ่าำอ้สัสกูไม่ง้อนะเว้ย ไปพี่ดีแลนรอนานแล้ว”
“เออ ๆ ” รามและการินเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วพวกเขาก็ออกจากห้องและลงไปที่ล๊อบบี้ของโรงแรม เมื่อลงมาถึงก็เห็นดีแลนนั่งคุยกับไมค์อยู่
“มาแล้วครับพี่ดีแลนหวัดดีครับพี่ไมค์” รามกล่าวทักทายออกไป
“อืม หวัดดีพี่ขอไปด้วยนะพอดีได้ข่าวว่ามีคนเลี้ยง”
“อ้าวไอ้ไมค์ เงินมึงก็มี แล้วเรื่องอะไรกูต้องออกใหมึงด้วยวะ” ดีแลนโวยทันที
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า กูพูดเล่นก็นั่นมันเป็นร้านกูกูคงไม่ใจร้ายกับเพื่อนหรอกว่ะ”ไมค์กล่าวด้วยน้ำเสียงขำขันกับท่าทางของดีแลนที่ปฏิเสธเสียงแข็ง
“เออ ไปเถอะหาไรกินก่อนเดี๋ยวเมากันเร็ว” ดีแลนตอบกลับก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินออกจากโรงแรม อาหารเย็มแน่นอนมาทะเลทั้งทีต้องพวกทะเลเผาแนานอนบวกกับน้ำจิ้มซีฟู้ดรสชาติจัดจ้าน ร้านที่พวกรามไปเจอนั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไหร่ประมาณ 1 กิโลก็ถึงแล้ว เมื่ออาหารมาเสิร์ฟเรียกได้ว่าจัดเต็มจัดหนักกันเลยทีเดียว หลังจากที่กินข้าวกับเสร็จแล้วก็มีรถมารับถึงหน้าร้านซึ่งเป็นรถของไมค์
