รามเลิกสนใจก่อนจะหันไปชมการแข่งขันที่เข้าสู่โค้งสุดท้ายเพราะเวลาเหลืออีกเพียง 1 นาทีเท่านั้น ยิ่งเวลาใกล้หมดการแข่งขันก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเช่นกัน ต่างผ่ายต่ามไม่ยอมอ่อนข้อให้กันเลยแม้แต่น้อย ปัง! “แย่แล้ว!” สีแดงที่คะแนนนำอยู่ 1 แต้มถ้าลูกดังกล่าวชู๊ตลงห่วงได้สำเร็จก็จะเป็นการปิดเกมทันที แต่อาจด้วยเพราะจังหวะหรืออะไรก็ตามแต่ทำให้การินนั้นชู๊ดกระมบกับแป้นบาสก่อนจะกระเด็นเข้ามือทีมสีเหลือง
“กลับไปกัน!” Center ของทีมสีแดงสั่งทีมทันทีแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
“ถือว่าทำได้ดี แต่ก็แค่นั้น..” ซวบ ปรี๊ด! เสียงนกหวีดโค้ขอนันต์ดังขึ้นหลังจากที่ลูกดังกล่าวลงห่วง
“จบการแข่งขัน! สีเหลืองเป็นฝ่ายชนะ!”
ตุบ! “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เหนื่อยสุด ๆ ไปเลยวุ้ย” การินนั่งลงไปที่พื้นอย่างหมดแรงพร้อมหัวเราะออกมาดังลั่น
“เป็นเกมที่ดี ถ้านายเล็งช้ากว่านี้อีก 0.01 ซิ ลูกนั้นอาจลงห่วงและสีแดงอาจเก็บชัยชนะไปแล้วก็ได้” ไมค์เลิกเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาพร้อมกล่าวกับการิน
“น่าเสียดายชะมัด นึกว่าผมจะได้แข่งกับเพื่อนของผมซะอีก เห้อ~” การินบ่นเป็นหมีกินผึ้ง
