‘งั้นแสดงว่าสิ่งที่ผมรับรู้ได้เมื่ออยู่ในห้องอาหารเป็นเรื่องจริงซินะ ไม่ต้องห่วงครับลุงไม่มีใครทำอะไรผมได้หรอกครับ’รามกล่าวด้วยความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง
‘ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่เจ้าจำสิ่งที่พวกข้าพร่ำสอนได้หรือไม่’เกรัสกล่าวกับรามด้วยน้ำเสียงติดตำหนิ
‘จำได้ครับ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่อย่าหลงระเริงเด็ดขาด’ รามมีสติขึ้นก่อนจะกล่าวตอบเกรัสไป
‘ดี! ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมประโยคที่เจ้ากล่าว’ เกรัสกล่าวจบก็ตัดจบการพูดคุยไปในทันที ส่วนรามนั้นก็นอนคิดถึงคงที่คาดว่าจะมีเรื่องกับเขา เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีเรื่องกับใครมาก่อนนอกจากอาจารย์สุเทพ
‘อาจารย์สุเทพตัดออกไปได้เพราะตอนนี้เธออยู่ในคุก ส่วนคนที่คาดว่าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คงจะเป็นคนที่เสียผลประโยชน์ซินะ ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยคิดแล้วกัน’ รามคิดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะเข้าสู่ช่วงนิทรา
ผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงรามก็ตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางที่สดชื่นเขาไปล้างหน้าก่อนจะหยิบของที่จำเป็น เปลี่ยนเป็นรองเท้าบาสแล้วจึงออกจากห้องพักและตรงไปยังยิมที่โค้ชอนันต์นัดรวมพล
