“หึ! แค่จะเตือนไว้ว่าพวกเราอยู่คนละชั้นกับไอ้เด็กนั่น อย่าไปข้องแวะกับมันให้มาก” วุฒิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยองทั้ง ๆ ที่ครอบครัวของมันก็มีอำนาจพอ ๆ กับของดีแลนเผลอ ๆ น้อยกว่าด้วยซ้ำ
“กูเลือกคบใครมันก็เรื่องของกู มึงเถอะระวังไว้เห็นโค้ชไม่ว่าอะไรมึงระวังหลุดจากตัวจริงและก็อย่ามาดูถูกรุ่นน้องของกู” ดีแลนกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่โกรธ แต่เขาก็ยังระงับมันไว้ได้
“เหอะ! ก็แค่ไอ้กระจอกคนหนึ่งจะรอดไปได้ซักกี่น้ำ หรือว่ามึงคบแต่พวกกระจอกวะ” วุฒิกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย ‘เอาซิต่อยกูเลยทีนี้มึงจะได้หลุดจากกัปตันทีม หึหึ’
“….” ดีแลนปลายตามองไปที่วุฒิก่อนจะยกยิ้มเยาะแล้วเก็บของเดินออกจากตรงนั้นทันทีสร้างความคับแค้นใจให้กับวุฒิเป็นอย่างมาก
หลังจากที่ดีแลนเดินหลุดจากกับดักที่วุฒิทำไว้เขาก็เจอกับรามที่คมสันขับรถมาส่งพอดี “โย่! มาแล้วหรอ”ดีแลนกล่าวทักทาย
“สวัสดีครับพี่ดีแลน” รามกล่าว
ทั้งสองกล่าวพูดคุยกันด้วยความสนิทสนมจนการินเดินมาสมทบอีกคนหนึ่ง “ไงราม หวัดดีครับรุ่นพี่” การินกล่าวทักทายทั้งสองคนออกไป
