“ไอ้หนูนี่นิ ว่าแต่เป็นไงมีดใช้ดีมั้ย”มิคาโดะกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
“ดีสุด ๆ เลยครับลุง วันนี้ผมแวะมาซื้อของไปทำอาหารเลยแวะมาหา ว่าแต่ทำไมร้านของลุงถึงไม่ค่อยมีลูกค้าเข้าเลยละครับทั้ง ๆ ที่ของดูแล้วคุณภาพดี ๆ ทั้งนั้น” รามกล่าวถามด้วยความสงสัย
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เป็นแบบนี้แหละ ร้านของข้าถึงของจะมีคุณภาพก็จริงแต่ราคาของมันสูงเกินกว่า’คนทั่งไป’จะซื้อมันได้ นาน ๆ ทีจะมีลูกค้าเข้ามาซื้ออย่างเช่นเอ็งไงเจ้าหนู” มิคาโดะกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขันเล็กน้อย ทั้งสองพูดคุยราวกับรู้จักสนิทสนมกันมานานแรมปี จนกระทั้งคมสันเดินเข้ามาในร้าน
“ผมขอตัวก่อนนะลุงไว้ว่าง ๆ ผมแวะมาเล่นนะ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่มีความสุขก่อนจะเดินออกจากร้าน ส่วนมิคาโดะเองก็ส่ายหน้าก่อนจะหยิบหนังสือมานั่งอ่านต่อ
“นายน้อยรู้จักกับเจ้าของร้านด้วยงั้นหรอครับ” หลังจากที่เดินออกจากร้านมาได้ซักพักคนสันก็กล่าวถามรามออกไปทันที
“อืม พอดีผมมาซื้อมีดทำอาหารที่นี่น่ะก็เลยรู้จักตั้งแต่ตอนนั้น” รามกล่าวตอบคมสันไป
“อย่างงี้นี่เอง”
