วศินที่ได้ยินก็หัวเราะร่าก่อนจะกล่าวพูดคุยเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปเตะบอลก่อน การินเองก็อยากตามไปด้วยแต่อีกใจหนึ่งก็อยากอยู่ช่วยรามเตรียมอาหาร “ไปเถอะกูรู้ว่ามึงเซี้ยนอยากไป”
“เออ ๆ แล้วจะเสียใจที่ไม่ให้กูอยู่ช่วย” การินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงงอน ๆ จนรามถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกับทำท่าจะเตะไอ้เพื่อนตัวดีของเขาด้วยความหมั่นไส้
“เสื้ออยู่ในห้องของกูแต่ไม่รู้จะถูกใจมึงรึปล่าวนะ หึหึ”
“ชิ! มีกูก็ใส่แค่ไม่ใช่ทีมที่กูชอบก็แค่นั้นละวะ” การินกล่าวจบก็เดินไปยังห้องที่คาดว่าเป็นห้องของรามก่อนจะออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ทำไงละก็เขาเป็นแฟนหงส์นี่หว่าส่วนรามนั้นเป็นแฟนเรือกับแฟนผี แถมตอนนี้ยังเหลือแค่เสื้อของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด อีก! จะให้เขาสบอารมณ์ได้ยังไง ส่วนรามก็ได้เพียงหัวเราะสะใจในใจเท่านั้นเมื่อเห็นหน้าเพื่อนของเขาที่ต้องใส่เสื้อทีมที่ไม่ชอบ
“ไอ้รามเอ็งก็ไปแกล้งเพื่อน หึหึ ไปเถอะหนูรินเดี๋ยวสาย”
“ครับคุณลุง” ว่าแล้ววศินและการินก็ออกจากห้องไปเตะบอลตามภาษาผู้ชายส่วนรามก็รอคมสันเอาวัตถุดิบขึ้นมาเพื่อที่จะทำอาหาร
