“””อยู่!””” ทั้งสามคนกล่าวออกมาพร้อมกันโดยไม่ปฏิเสธแม้แต่นิดเดียว
“งั้นไปกินที่ห้องผมดีกว่า พี่คมรยกวนตามพวกพี่เสือมาที่ห้องของผมด้วยนะครับและก็ช่วยเอาของที่ผมซื้อมาวันนี้ขึ้นไปด้วย”
“ครับนายน้อย” ว่าแล้วคมสันก็เดินออกจากกลุ่มเพื่อไปตามพวเสือที่เช่าห้องอยู่ใกล้ ๆ อพาร์ทเม้นท์ที่รามพักอาศัยส่วนรามก็เดินนำทุกคนไปยังห้องพักของเขา เมื่อรามเปิดประตูห้องป็เจอกับพ่อที่กำลังถอดเสื้อเพื่อไปเล่นบอลกันเพื่อนร่วมงาน “อ่าวกลับมาแล้วหรอไอ้ราม ไปเตะบอลกับพ่อมั้ยแล้วเอ็งพาใครมาวะนั่น”
“เพื่อนกับรุ่นพี่ที่โรงเรียนน่ะครับ” รามกล่าวพร้อมกับแนะนำทุนคนให้คมสันรู้จัก
“สวัสดีครับคุณลุง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” การบินยกมือไหว้วศิน ด้วยความที่ไม่เจอกันนานทำให้วศินยืนนึกพักหนึ่งก็จำได้ว่าการินคือลูกของเพื่อนเขา
“โอ้ โตขึ้นเยอะนะเราน่ะแล้วพ่อเป็นไงสบายดีมั้ย”
“สบายดีครับคุณลุง ท่านพ่อยังถามหาถึงลุงอยู่เลยว่าไม่เจอหน้ากันนานเห็นบอกว่าอยากดวลเหล้ากันเหมือนสมัยก่อนนะครับ”
