“ไม่สามารถพารูนะกลับมาได้ครับ ตอนนี้รินะอยู่อยู่ในกำมือของพวกแวมไพร์แล้วครับ” ริชาร์ดกล่าว
“อืม…คงเป็นโชคชะตาของตัวเธอที่ขัดขืนคำสั่ง เราก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว แล้วคนที่พวกเจ้าไปสอบถามเป็นยังไงบ้าง”
“เห็นสมควรว่าหากไม่เอามาเป็นพวกก็ไม่สมควรเป็นศัตรูขอรับ บุคคลที่ข้าไปสอบถามนั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับเหล่าแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าด้วยขอรับ และอีกอย่างเรายังไม่สามารถระบุความสามารถของคน ๆ นั้นได้ครับ” ริชาร์ดกล่าวตอบกลับไป
“แล้วเจ้าละซายะ ตั้งแต่กลับมาข้าสัมผัสได้ถึงความแค้นในจิตใจของเจ้า อย่างที่ข้าได้เตือนเจ้าไปรวมถึงทุกคนในที่นี้ด้วย ตอนนี้ท่างเบื้องบนตัดสินใจที่จะสงบศึกกับเหล่าอมนุษย์ เว้นแต่พวกที่ทำร้ายมนุษย์บริสุทธิ์เท่านั้นที่เราจะกำจัด ละทิ้งความคิดดั่งเดิมซะ ทบทวนให้ดี พวกเขานั้นน่าสงสารเพราะถูกพระผู้เป็นเจ้าทอดทิ้ง พ่อขอตัวก่อน” บาทหลวงกล่าวจบก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้เหล่านักล่าปีศาจทบทวนความคิดของพวกเขาไป
“เจ้าจะไปไหนซายะ” ริชาร์ดกล่าวถามออกไป
“ไปหาที่ระบายอารมณ์” ซายะ ริชาร์ดได้แค่จ้องมองแผ่นหลังของเพื่อนเดินจากไป ริชาร์ดหวังเพียงว่าเพื่อนของเขาคงไม่คิดทำอะไรโง่ ๆ ลงไปเท่านั้น…