ทั้งสองคนเถียงกันอยู่นานจนในที่สุดรามก็ยอมแพ้กับความรั้นของอดิศร “ก็ได้ครับ ช่วยรีโนเวทอาคารให้ผมได้มั้ยครับ พอดีผมจะเปิดเป็นร้านอาหาร” รามกล่าวออกไปอย่างจำใจ ทองที่เขาก่ะจะเอาไปแลกก็น่าจะยังคงนอนนิ่งอยู่ในช่องเก็บเงินต่อไป
“แค่นี้? ไม่มีอะไรเพิ่มแล้วงั้นหรอ อะไรก็ได้” อดิศรเองยังคงไม่พอใจกับข้อเสนอของราม
“เห้อ~ งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกันครับลุง ลุงให้ราคาเท่าไหร่ก็ว่ามาเลยครับ แต่ต้องมีในส่วนของการรีโนเวทอาคารเข้าไปด้วยนะครับ” รามยอมแพ้ในบัดดล
“เอานี้รับมันไว้ด้วยส่วนอาคารที่จะให้ลุงรีโนเวทเดี๋ยวให้อดิเรกไปดูแทนลุงแล้วกัน” อดิศรกล่าวแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์
รามรับเช็คมาก็ตกใจกับยอดเงินเล็กน้อยก่อนจะเก็บมันเข้าช่องเป็บของไป “จบไปอีกหนึ่งแล้วลุงละครับจะเอาอะไรงั้นหรอ” รามหันไปหาพ่อของดีแลนพร้อมกล่าวถามออกไป
“อ๋อ ลุงแค่อยากได้เนื้อที่รามเก็บไว้นะรบกวนขายให้ลุงได้มั้ย”
