“อดิเรกลูกมองใครงั้นหรอ” พ่อของอดิเรกกล่าวถามพร้อมยังจ้องมองไปทางที่ลูกของเขาต้องด้วย วีนัสเองก็ถามดีแลนในลักษณะทำนองเดียวกัน
“”เพื่อนของพวกเราน่ะครับ”” ทั้งอดิเรกและดีแลนกล่าวตอบผู้เป็นบิดาในลักษณะทำนองเดียวกันนั่นยิ่งสร้างความงุนงงให้กับผู้เป็นพ่อทั้งสองคนอย่างมาก
“มีปัญหาอะไรรึปล่าวครับอาจารย์สุเทพ” อดิเรกเดินเข้าไปพร้อมกล่าวถามด้วยน้เสียงที่กดดันพอสมควร
“ไม่ใช่เรื่องของนักเรียนอย่างเธอ” อาจารย์สุเทพยังคงคิดว่าตัวเธอเองเหนือกว่านักเรียนทุกคนในโรงเรียนนี้
“เห้อ~ ปล่อย” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กดดันจนบริเวณรอบ ๆ เกิดบรรยากาศที่น่าอึดอัด อาจารย์สุเทพตกใจเผลอปล่อยข้อมือของรามทันที
รามสบัดข้อมือเล็กน้อยเพื่อให้คลายจากอาการปวดเล็กน้อยเพราะเขาต้องเกร็งแขนไว้ตลอด ก่อนรามจะหันไปกล่าวกับอาจารย์สุเทพด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร “อาจารย์ผมไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครหรือหน้าหมาตัวไหน ผมก็อยู่ส่วนผมถ้าอาจารย์มีปัญหามากเดี๋ยวผมลาออกเองก็ได้ แต่ว่ามันจะไม่ได้จบที่ผมออกเพียงคนเดียวหรอกนะ”
