“ก็รุ่นน้องของผมในชมรมบาสไงพ่อ” ดีแลนตีหน้ามึนกล่าวตอบพ่อของเขาไป
โป๊ก! “ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนไงไอ้ลูกหมา” วีนัสเค่กกระโหลกดีแลนไปครั้งหนึ่งจนดีแลนต้องเอามือกุมหัวพร้อมกับลูบเบา ๆ
“อูย~ เจ็บนะพ่อ ถ้าผมเป็นลูกหมาพ่อก็ต้องเป็นพ่อหมานะเออ” ดีแลนยักคิ้วกล่าวตอบพ่อของตนไป
“เหอ ๆ ไอ้นี่นิ” วีนัสหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกลับไปจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าต่อ
“นักเรียกทุกคนขึ้นห้องเรียนตามปกติ! ยกเว้นคนที่เกี่ยวข้อง” ผู้อำนวยการไล่นักเรียนที่มุงกันอยู่ขึ้นห้องไปเพราะดูเวลาแล้วน่าจะใกล้เรียนคาบแรกแล้วนั่นเอง ที่ผอ.ตัดสินใจแบบนั้นก็ถูกต้องแล้วเพราะสถานการณ์ตรงหน้ามันบานปลายเกินกว่าจะควบคุมได้แล้วตอนนี้
“จะเอายังไงครับอาจารย์สุเทพ ถ้ายังไม่จบผมนี่แหละจะถอยเองน่าเบื่อ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มรำคาญเล็กน้อย
“หน่อย ไอ้ลูกยาจกแกกล้าดียังไงมาสั่งฉันห๊ะ!”
