“เดี๋ยวนะผมยังไม่ได้พูดคำไหนที่เป็นคำสั่งเลยนะครับ อาจารย์เป็นโรคทางจิตหรือโรคทางประสาทรึปล่าวเนี่ย โว้ยเสียเวลากันคนบ้าอายุก็เข้าเลขห้าไปแล้วยังทำตัวอย่างกับคนไม่มีการศึกษาถามจริงเถอะครับ อาจารย์ซื้อเข้ามาใช้มั้ยครับ?” รามกล่าวคำเหน็บแนมออกไปอย่างเจ็บแสบ อาจารย์แล้วไง อายุเยอะแล้วไง ในเมื่อพูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องอย่างกับคุยกับคนบ้าอย่างนี้
“ดูมัน! ผอ.ดูมันเด็นนักเรียนที่ไหนพูดกับครูบาอาจารย์อย่างนี้!”
“หยุดเดี๋ยนนั้นะคุณหญิงสุเทพ!” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างสุดขีดดังขึ้นมาพร้อมทั้งปรากฏร่างของชายวัย 40 กว่า ๆ เดินเข้ามา พร้อมกับง้าวมือตบหน้าของอาจารย์สุเทพดังเพรี้ย!
“นี่คุณมาตบฉันทำไม” อาจารย์สุเทพเริ่มงุนงงกับการที่สามีของเธอที่อยู่ดี ๆ เข้ามาตบหน้าเธอพร้อมตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดัง
“กูต้องถามมึงมากกว่าว่ามึงทำอะไรลงไป!” สามีของอาจารย์สุเทพกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดคำหยาบคายถูกพ่นออกมาจากปากสามีอาจารย์สุเทพ
“ทำอะไร ฉันไปทำอะไร?” เธอยังคงมึนงงกับคำถามก่อนจะหน้าซีดเมื่อเธอจำคำพูดของการินและอดิศรได้