“ครับ ยอมรับว่าผมนี้ไม่ได้มีเหมือนกับคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่มีเหมือนทุกคนและอาจารย์เองก็มีสิ่งนี้ด้วยรู้มั้ยครับมันคืออะไร มันคือสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึกและความรู้สึก” รามกล่าวจบก็สร้างความเงียบไปทั่วบริเวณส่วนอาจารย์สุเทพตอนนี้หน้าตาบูดเบียวหน้าเกลียดเป็นอย่างมาก ส่วนอาจารย์อนันต์ต่างยิ้มสะใจแม้จะเป็นห่วงว่ารามจะถูกพักการเรียนก็ตาม แต่ทว่ารามก็ได้เป็นกระบอกเสียงให้เหล่านักเรียนทุนที่ถูกกดขี่จากอาจารย์คนนี้มาอย่างยาวนาน บางคนถึงกับลาออกไปเรียนที่อื่นเลยก็มี
“หึ! แล้วเจอกันที่ห้องปกครองนะครับอาจารย์” รามเตรียมที่จะเดินจากไปแต่แขนกันถูกอีกฝ่ายกระชากให้กลับมาเผชิญหน้า
“ปากดีจริง ๆ ไม่ต้องรอเข้าแถวเธอต้องถูกทำทัณฑ์บนพักการเรียน!” อาจารย์สุเทพฟิวขาดตะคอกใส่รามด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้นจัด
“หยุดนะ! อาจารย์สุเทพ!” เสียงดังกังวานเต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้น ภายใต้น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความโกรธสุดขีด
“ทะท่านผู้อำนวยการ!” อาจารย์สุเทพจำเสียงดังกล่าวได้อย่างแม่นยำหน้าของเธอเรียมซีดแม้ว่าเธอจะมีอำนาจเพราเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองแต่คนที่มีอำนสจสูงสุดคือคนที่กำลังเดินตรงมาทางที่เธออยู่
